THE SWITCH NOBODY TOLD YOU ABOUT ( in other languages)

 THE SWITCH 

 NOBODY TOLD 

 YOU ABOUT 

Why Faith Doesn't Grow , It Switches On 

     Everything you've been taught about growing your faith is wrong. 

Faith doesn't grow. It doesn't increase gradually through spiritual disciplines and experiences. 

And the moment you understand what biblical faith actually does, the moment you see why it doesn't grow but switches on, you'll stop striving to develop something you already have and start activating what God already gave you. 

This changes everything. 

For decades, believers have been taught that faith is like a muscle. Start small, exercise it, work it, grow it over time, and if you're not seeing results, it's because your faith hasn't grown enough yet. 

But that entire model contradicts scripture because the Bible never once talks about faith growing. Not once. 

 Instead, scripture reveals that faith operates like a light switch. It's either on or off, operating or dormant, activated or inactive. 

And when you discover what flips that switch, when you understand why faith doesn't grow, but turns on in an instant, you'll move from years of frustration to immediate breakthrough. 

  Today, you're going to see exactly how faith works, why it doesn't grow, and what switches it on. 

Let's start by exposing the lie that keeps believers trapped in perpetual striving. 

The lie is this. You start with a little faith and through prayer, fasting, Bible study, and spiritual experiences, your faith gradually grows bigger and stronger. And the more you grow it, the more results you see. If you're not seeing results, it's because your faith isn't big enough yet. You need to grow more faith. And so believers spend years, sometimes decades, trying to grow their faith, trying to make it bigger, trying to make it stronger, trying to develop it through spiritual exercises, and they're exhausted because they're working to grow something that scripture says doesn't grow. 

Look at what Jesus Christ said in Luke 17:5-6. 

 The disciples came to Jesus and said, "Lord, increase our faith." They wanted more faith. They wanted Jesus to help them grow their faith. 

And what did Jesus say? 

Did he give them a program for faith development? Did he teach them exercises to strengthen their faith? No. 

Jesus said, if ye had faith as a grain of mustard seed, ye might say unto the sycamine tree, "Be thou plucked up by the root, and be thou planted in the sea, and it should obey you." If you had faith as small as a mustard seed, you could move mountains. 

The smallest seed, the tiniest amount, and it's enough. Do you see what Jesus is saying? 

The issue is not the size of your faith. The issue is whether you're using the faith you have. 

The disciples were asking for more faith when Jesus was telling them the faith they already had was sufficient. 

They thought they needed bigger faith. 

Jesus Christ said they needed to activate the faith they possessed. 

And that's the exact issue with most believers today. 

 They're trying to grow something they already have instead of activating it.

Romans 12:3 settles this completely. It says, "God hath dealt to every man the measure of faith." 

Dealt, past tense, done, finished. 

Every believer has been given the measure of faith. Not a little faith that needs to grow 

The measure, the full amount, the complete portion. 

You don't need more faith. You have the faith. 

The question is, is it switched on or switched off? 

Is it operating or dormant? 

Is it active or inactive? 

And the answer to that question determines whether you see results or stay stuck. 

I understood this perfectly.  "Faith does not grow. Faith is."

Why Faith Doesn't Grow — It Switches On 

 Faith of God was given to you complete at salvation. What grows is not faith itself, but your consciousness of the faith you already possess. 

And as your consciousness increases, your faith activates. 

The faith doesn't get bigger. It switches on. 

Faith does not grow. 

Faith is, that sentence should revolutionize how you approach your walk with God. 

 Because if faith doesn't grow, then the entire model of trying to develop more faith is backwards. 

You're not trying to get something you don't have.

 You're learning to activate something you already possess. 

So, what switches faith on? 

What activates the faith you already have? 

The answer is revelation. 

Specifically, revelation of what you already possess in Christ. 

Look at Romans 10:17. It says, "So then faith cometh by hearing and hearing by the word of God." 

Faith comes by hearing the Word, not by trying, not by striving, not by spiritual exercises designed to grow your faith, it is by hearing the Word of God. 

And as you hear, as the Word penetrates deeper, as revelation dawn, faith activates, not gradually, but suddenly, like a light switch. 

Think about how a light 💡 switch works. The electricity is always in the wiring, always present, always available, but the room stays dark until you flip the switch. And when you flip it, the light does not gradually grow brighter over time. It comes on instantly, fully, completely. 

That is exactly how faith operates. The faith is already in you. 

Romans 12:3 confirms it. For by the grace given me I say to every one of you: Do not think of yourself more highly than you ought, but rather think of yourself with sober judgment, in accordance with the faith God has distributed to each of you.

God dealt it to you at salvation. It's there, complete, full, but it's dormant until something switches it on. 

And what switches it on is revelation. 

 The moment you see something in God's Word, the moment truth penetrates from your head to your heart, faith activates, not partially, fully in that instant. 

 Let me show you this principle in scripture. 

In Matthew 15:21-28, a Canaanite woman came to Jesus begging for her daughter's healing. Jesus initially didn't respond. His disciples wanted to send her away. Jesus even said He was sent only to the lost sheep of Israel. 

Everything about the situation said no. 

But the woman persisted. And then Jesus said something that seemed harsh. 

"It is not right to take the children's bread and to cast it to dogs." 

 And the woman's response revealed the moment faith switched on. 

She said, "Truth, Lord. Yet the dogs eat of the  crumbs which fall from their master's table." 

Do you see what happened? 

She heard Jesus call healing the children's bread.

 And in that instant, revelation hit. If healing is bread and bread is for eating, then healing is available. 

 It's provision. 

It's sustenance. 

It's meant to be taken and consumed. 

And even the dogs, even those outside the covenant get the crumbs. 

Her faith didn't grow gradually through that conversation. It switched on in a moment of revelation.

 And Jesus responded, "Oh woman, great is thy faith. Be it unto thee even as thou wilt. 

Great faith, not because she worked it up over time, because revelation activated it in an instant. 

Or look at the centurion in Matthew 8. He came to Jesus asking for his servant to be healed. Jesus offered to come to his house. And the centurion said,"Lord, I am not worthy that thou shouldest come under my roof, but speak the word only, and my servant shall be healed. For l am a man under authority, having soldiers under me." And I say to this one, "Go," and he goeth. And to another, "Come," and he cometh. And to my servant, do this, and he doeth it. 

The centurion understood authority. He saw that Jesus operated under the same principle. 

Speak the word and it's done.

 And the moment that revelation hit, faith switched on. 

Jesus said in Matthew 8:10, "I have not found so great faith. No, not in Israel. 

Great faith not developed over years, but activated in a moment of understanding. 

Let me give you another powerful example. 

Think about Peter in Matthew 16. Jesus asked the disciples, "Whom do ye say that l am?" And Peter answered, "'Thou art the Christ, the Son of the living God." 

And Jesus responded in Matthew 16:17, "Blessed art thou, Simon Barjonah, for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven." 

Flesh and blood didn't reveal it. The Father did. 

 Revelation. And the moment that revelation hit Peter's heart, faith for everything Jesus said and did switched on. 

Not because Peter had been growing his faith over time, because in that moment he saw who Jesus was and seeing activated faith. 

  Or consider the disciples on the road to Emmaus in Luke 24. They walked with resurrected Jesus Christ for hours without recognizing Him. He taught them from the scriptures. He explained everything concerning Himself. But their faith stayed dormant. 

And then in Luke 24:31, their eyes were opened and they knew Him. 

Their eyes were opened. Revelation occurred. 

And in that instant, everything Jesus had taught them, everything they'd witnessed, everything they'd heard suddenly made sense.

 Faith switched on, not gradually through the   conversation.

 Suddenly, when revelation dawned, this is the pattern throughout scripture. 

Every person who received from Jesus Christ experienced a moment when faith switched on. 

Not through gradual growth, but through sudden revelation. 

They saw something, they understood something, truth penetrated and faith activated. 

Peter walking on water in Matthew 14. The moment Jesus Christ said come, revelation hit. If he said come, I can walk on water. Faith switched on and he walked not because his faith had grown to walking on water but because revelation activated the faith he already had. 

And here's something critical to understand. When Peter started to sink, it wasn't because his faith shrank. It was because his focus shifted from revelation to circumstances. 

Revelation is based on revelation knowledge; circumstances is based on sense knowledge.

Peter looked at the waves instead of at Jesus Christ. And when his focus shifted, when he stopped operating from revelation and started operating from sight, faith switched off. 

Not because faith decreased in size, because he stopped focusing on what activated it. 

And the moment Jesus grabbed him and said, "Oh thou of little faith, wherefore did thou doubt?" 

Jesus wasn't rebuking Peter for not having enough faith. He was pointing out that Peter had faith. It had been switched on. And then Peter let doubt turn it off by looking at circumstances instead of at Christ. This reveals something profound. Faith switches on through revelation. And it stays on as long as you keep your focus on the revelation. 

 But the moment you shift focus from God's word to circumstances, from His promise to perceived problem, from Christ to crisis, faith switches off. 

Not because faith shrank, because you stopped focusing on what keeps it activated. 

This is why Hebrews 12:2 commands us to be looking unto Jesus, the author and finisher of our faith. 

Keep looking at Jesus Christ. 

Keep your focus on HIM because He's the Author and Finisher. He initiated your faith. He completes it. 

And as long as you're looking at HIM, at His Word, at His promises, faith stays switched on. 

 Now, let's connect this to everything you've learned in this series. 

You know you're righteous in Christ. But has that truth switched on your faith for righteous living? 

Or is it still just head knowledge? 

You know you're healed by the stripes of Jesus, but has that truth activated your faith for manifestation? 

Or are you still trying to grow enough faith to believe it? 

You know God supplies all your need, but has that revelation switched on your faith for provision? Or are you still striving to develop faith for finances? 

The difference between knowing truth and experiencing truth is the switch. 

The moment revelation moves from your head to your heart, faith activates. 

And when faith activates, things change. 

Not gradually, suddenly, not through process, through power. 

Because faith, when it's on, releases the power of God. 

 And the power of God doesn't need time to work. It works instantly. 

 Let there be light. And there was light in Genesis 1:3. 

Lazarus, come forth. And he came forth in John 11:43. 

 Peace, be still. And the storm ceased in Mark 4:39. 

That's how God's power operates instantly.

And faith is what releases it. Not faith that's grown big enough. Faith that's switched on. 

I said it powerfully. 

The believer who understands that faith is already complete within him stops trying to develop it and starts learning to activate it. And activation comes through revelation. 

The more you see of who you are in Christ, the more your faith switches on. Not because faith grew, it is because consciousness increased. 

The believer who understands that faith is already complete stops trying to develop it. That's the shift. That's the revolution. 

You're not developing faith, you're discovering faith. You're not growing faith.

You're activating it. And activation happens through seeing, not striving. 

Here's where everything comes to a point. The reason most believers never see consistent results from their faith is not because their faith is too small. 

 It is because their faith has never switched on. They have faith. Romans 12:3 guarantees it, (in accordance with the faith God has distributed to each of you.) but it's dormant, inactive, turned off, and it stays off because they're focused on trying to grow it instead of learning what activates it. 

They're working to develop something they already have instead of receiving revelation that switches it on. 

But when you understand that faith does not grow, when you see that it's already complete and you just need to activate it, everything shifts. 

You stop striving to develop more faith and start   feeding on revelation that switches faith on. 

You stop trying to feel more confident and start seeing more clearly.

You stop working spiritual exercises to grow your faith and start meditating on truth that activates your faith. And the moment revelation hits, the moment you see who you are in Christ, what you have in Christ, what God has already done, faith switches on, not partially, but fully. 

And results follow. Not because your faith grew, it is because your faith activated. This is exactly what Jesus meant in John 8:32 when He said, "And ye shall know the truth, and the truth shall make you free." 

Knowing truth makes you free, not trying to believe  truth, knowing it. 

When you know something, when it's settled in your consciousness, when you see it clearly, faith for that truth activates and activation produces freedom immediately.

You stop working spiritual exercises to grow your faith and start meditating on truth that activates your faith. 

And the moment revelation hits, the moment you see who you are in Christ, what you have in Christ, what God has already done, faith switches on, not partially, but fully. 

And results follow. Not because your faith grew, because your faith activated. 

This is exactly what Jesus meant in John 8:32 when he said, "And ye shall know the truth, and the truth shall make you free." 

Knowing truth makes you free, not trying to believe truth, knowing it. When you know something, when it's settled in your consciousness, when you see it clearly, faith for that truth activates and activation produces freedom immediately.

(French) L'INTERRUPTEUR DONT PERSONNE NE VOUS A PARLÉ

Pourquoi la foi ne « grandit » pas, mais s'active

Tout ce qu'on vous a enseigné sur la croissance de la foi est faux.

La foi ne grandit pas. Elle n'augmente pas progressivement grâce aux disciplines spirituelles et aux expériences.

Dès l'instant où vous comprendrez ce que fait réellement la foi biblique — et pourquoi elle ne grandit pas mais s'active —, vous cesserez d'essayer de développer quelque chose que vous possédez déjà pour commencer à activer ce que Dieu vous a déjà donné.

Cela change tout.

Pendant des décennies, on a appris aux croyants que la foi est comme un muscle : on commence petit, on l'exerce, on la travaille, on la fait grandir avec le temps ; et si l'on ne voit pas de résultats, c'est parce que la foi n'a pas encore assez grandi.

Mais tout ce modèle contredit les Écritures, car la Bible ne parle jamais de la croissance de la foi. Jamais.

Au contraire, les Écritures révèlent que la foi fonctionne comme un interrupteur. Elle est soit allumée, soit éteinte ; active ou en sommeil ; en fonction ou inactive.

Et lorsque vous découvrirez ce qui actionne cet interrupteur, lorsque vous comprendrez pourquoi la foi ne grandit pas mais s'allume en un instant, vous passerez d'années de frustration à une percée immédiate.

Aujourd'hui, vous allez voir exactement comment fonctionne la foi, pourquoi elle ne grandit pas et ce qui l'active.

Commençons par démasquer le mensonge qui maintient les croyants prisonniers d'une lutte perpétuelle.

Ce mensonge est le suivant : vous commencez avec un peu de foi et, grâce à la prière, au jeûne, à l'étude de la Bible et aux expériences spirituelles, votre foi devient progressivement plus grande et plus forte. Plus vous la développez, plus vous voyez de résultats. Si vous ne voyez pas de résultats, c'est parce que votre foi n'est pas encore assez grande. Vous devez accroître votre foi. Ainsi, les croyants passent des années, parfois des décennies, à essayer de faire grandir leur foi, à chercher à l'amplifier, à la renforcer, à la développer par des exercices spirituels ; ils s'épuisent à vouloir faire croître quelque chose qui, selon les Écritures, ne grandit pas.

Voyez ce que Jésus-Christ a dit dans Luc 17:5-6.

Les disciples vinrent trouver Jésus et dirent : « Seigneur, augmente notre foi. » Ils voulaient plus de foi. Ils voulaient que Jésus les aide à accroître leur foi.

Et qu'a répondu Jésus ?

Leur a-t-il donné un programme pour développer leur foi ? Leur a-t-il enseigné des exercices pour la renforcer ? Non.

Jésus a dit : « Si vous aviez de la foi comme un grain de sénevé, vous pourriez dire à ce sycomore : "Déracine-toi et plante-toi dans la mer", et il vous obéirait. » Si vous aviez une foi aussi petite qu'un grain de sénevé, vous pourriez déplacer des montagnes.

La plus petite graine, la quantité la plus infime, et cela suffit. Comprenez-vous ce que dit Jésus ?

La question n'est pas la taille de votre foi. La question est de savoir si vous utilisez la foi que vous possédez déjà.

Les disciples réclamaient davantage de foi, alors que Jésus leur disait que celle qu'ils avaient déjà suffisait.

Ils croyaient avoir besoin d'une foi plus grande.

Jésus-Christ leur disait qu'ils devaient activer la foi qu'ils possédaient déjà.

C'est exactement le problème de la plupart des croyants aujourd'hui.

Ils essaient de faire grandir quelque chose qu'ils possèdent déjà, au lieu de l'activer.

Romains 12:3 tranche définitivement la question. Il est écrit : « Dieu a départi à chacun la mesure de la foi. »

« Départi » : un verbe au passé ; c'est fait, c'est accompli.

Chaque croyant a reçu la mesure de la foi. Pas une petite foi qui aurait besoin de grandir...

La mesure, la quantité totale, la part complète.

Vous n'avez pas besoin de plus de foi. Vous possédez déjà la foi.

La question est de savoir si elle est activée ou non.  

Est-elle en action ou en sommeil ? 

Est-elle active ou inactive ? 

Et la réponse à cette question détermine si vous verrez des résultats ou si vous resterez bloqué. 

J'ai parfaitement compris cela : « La foi ne grandit pas. La foi *est*. »

Pourquoi la foi ne grandit pas — elle s'active 

 La foi de Dieu vous a été donnée dans sa plénitude au moment du salut. Ce qui grandit, ce n'est pas la foi elle-même, mais votre *conscience* de la foi que vous possédez déjà. 

Et à mesure que votre conscience s'accroît, votre foi s'active. 

La foi ne grossit pas. Elle *s'active*. 

La foi ne grandit pas. 

« La foi *est* » : cette phrase devrait révolutionner votre façon d'aborder votre marche avec Dieu. 

 Car si la foi ne grandit pas, alors toute l'approche consistant à essayer de développer davantage de foi est erronée. 

Vous n'essayez pas d'obtenir quelque chose que vous n'avez pas.

 Vous apprenez à activer quelque chose que vous possédez déjà. 

Alors, qu'est-ce qui active la foi ? 

Qu'est-ce qui active la foi que vous possédez déjà ?

La réponse est la révélation.

Plus précisément, la révélation de ce que vous possédez déjà en Christ.

Regardez Romains 10:17. Il est écrit : « Ainsi la foi vient de ce qu'on entend, et ce qu'on entend vient de la parole de Dieu. »

La foi vient en entendant la Parole ; non pas en faisant des efforts, ni en luttant, ni par des exercices spirituels destinés à faire grandir votre foi, mais en entendant la Parole de Dieu.

Et à mesure que vous écoutez, que la Parole pénètre plus profondément, que la révélation surgit, la foi s'active — non pas progressivement, mais soudainement, comme un interrupteur.

Pensez au fonctionnement d'un interrupteur 💡. L'électricité est toujours dans les fils, toujours présente, toujours disponible, mais la pièce reste dans l'obscurité tant que vous n'actionnez pas l'interrupteur. Et lorsque vous l'actionnez, la lumière ne gagne pas en intensité progressivement avec le temps. Elle s'allume instantanément, pleinement, totalement.

C'est exactement ainsi que fonctionne la foi. La foi est déjà en vous.

Romains 12:3 le confirme. « Par la grâce qui m'a été donnée, je dis à chacun de vous de ne pas avoir de lui-même une trop haute opinion, mais de revêtir des sentiments modestes, selon la mesure de foi que Dieu a départie à chacun. »

Dieu vous l'a donnée au moment du salut. Elle est là, complète, entière, mais elle reste en sommeil jusqu'à ce que quelque chose l'active.

Et ce qui l'active, c'est la révélation.

Au moment où vous saisissez quelque chose dans la Parole de Dieu, au moment où la vérité passe de votre intelligence à votre cœur, la foi s'active — non pas partiellement, mais pleinement, à cet instant précis.

Laissez-moi vous montrer ce principe dans les Écritures.

Dans Matthieu 15:21-28, une femme cananéenne vint supplier Jésus de guérir sa fille. Au début, Jésus ne répondit pas. Ses disciples voulaient la renvoyer. Jésus dit même qu'il n'avait été envoyé qu'aux brebis perdues d'Israël.

Tout dans cette situation semblait dire non.

Mais la femme persévéra. Et puis, Jésus a dit quelque chose qui semblait dur.

« Il n'est pas bon de prendre le pain des enfants et de le jeter aux chiens. »

Et la réponse de la femme a révélé l'instant précis où la foi s'est allumée.

Elle a dit : « C'est vrai, Seigneur ; pourtant, les chiens mangent les miettes qui tombent de la table de leurs maîtres. »

Voyez-vous ce qui s'est passé ?

Elle a entendu Jésus qualifier la guérison de « pain des enfants ».

Et à cet instant, la révélation a jailli. Si la guérison est du pain et que le pain est fait pour être mangé, alors la guérison est disponible.

C'est une provision.

C'est une nourriture.

C'est destiné à être pris et consommé.

Et même les chiens, même ceux qui sont en dehors de l'alliance, obtiennent les miettes.

Sa foi n'a pas grandi progressivement au fil de cette conversation. Elle s'est allumée en un instant de révélation.

Et Jésus a répondu : « Ô femme, grande est ta foi. Qu'il te soit fait comme tu le veux. »

Une grande foi, non pas parce qu'elle l'avait construite avec le temps, mais parce qu'une révélation l'avait activée en un instant.

Ou bien, regardez le centenier dans Matthieu 8. Il est venu voir Jésus pour demander la guérison de son serviteur. Jésus a proposé de venir chez lui. Et le centenier a dit : « Seigneur, je ne suis pas digne que tu entres sous mon toit ; mais dis seulement un mot, et mon serviteur sera guéri. Car moi, je suis un homme soumis à des supérieurs, ayant des soldats sous mes ordres. » Et je dis à l'un : « Va », et il va. À un autre : « Viens », et il vient. Et à mon serviteur : « Fais ceci », et il le fait.

Le centenier comprenait l'autorité. Il a vu que Jésus agissait selon le même principe.

Prononcez la parole et c'est accompli.

Et au moment où cette révélation a jailli, la foi s'est allumée.

Jésus a dit dans Matthieu 8:10 : « Je n'ai pas trouvé une aussi grande foi. » Non, pas en Israël.

Une foi immense qui ne s'est pas construite au fil des années, mais qui s'est éveillée en un instant de révélation.

Laissez-moi vous donner un autre exemple frappant.

Pensez à Pierre dans Matthieu 16. Jésus a demandé à ses disciples : « Et vous, qui dites-vous que je suis ? » Et Pierre a répondu : « Tu es le Christ, le Fils du Dieu vivant. »

Et Jésus a répondu, dans Matthieu 16:17 : « Tu es heureux, Simon, fils de Jonas ; car ce ne sont pas la chair et le sang qui t'ont révélé cela, mais c'est mon Père qui est dans les cieux. »

Ce ne sont pas la chair et le sang qui le lui ont révélé. C'est le Père.

Une révélation. Et au moment précis où cette révélation a touché le cœur de Pierre, la foi en tout ce que Jésus disait et faisait s'est allumée.

Ce n'est pas parce que Pierre avait développé sa foi au fil du temps ; c'est parce qu'à cet instant, il a vu qui était Jésus, et cette vision a déclenché la foi.

Ou bien, pensez aux disciples sur le chemin d'Emmaüs, dans Luc 24. Ils ont marché avec Jésus-Christ ressuscité pendant des heures sans le reconnaître. Il les a instruits à partir des Écritures. Il a tout expliqué à son propre sujet. Mais leur foi est restée en sommeil.

Puis, dans Luc 24:31, leurs yeux se sont ouverts et ils l'ont reconnu.

Leurs yeux se sont ouverts. La révélation a eu lieu.

Et à cet instant, tout ce que Jésus leur avait enseigné, tout ce dont ils avaient été témoins, tout ce qu'ils avaient entendu a soudain pris tout son sens.

La foi s'est allumée, non pas progressivement au fil de la conversation...

...mais soudainement, lorsque la révélation a jailli. C'est le modèle que l'on retrouve dans toutes les Écritures.

Chaque personne ayant reçu quelque chose de Jésus-Christ a connu un moment où la foi s'est allumée.

Non pas par une croissance graduelle, mais par une révélation soudaine.

Ils ont vu quelque chose, ils ont compris quelque chose ; la vérité a pénétré leur cœur et la foi s'est activée.

Prenons l'exemple de Pierre marchant sur l'eau dans Matthieu 14. Au moment même où Jésus-Christ a dit « Viens », la révélation a frappé. « S'Il dit "viens", alors je peux marcher sur l'eau. » La foi s'est alors activée ; il a marché, non pas parce que sa foi avait grandi au point de permettre de marcher sur l'eau, mais parce que la révélation a activé la foi qu'il possédait déjà.

Et voici un point crucial à comprendre : lorsque Pierre a commencé à s'enfoncer, ce n'est pas parce que sa foi avait diminué. C'est parce qu'il a détourné son attention de la révélation pour la porter sur les circonstances.

La révélation repose sur une connaissance issue de la révélation, tandis que les circonstances relèvent de la connaissance sensorielle.

Pierre a regardé les vagues au lieu de regarder Jésus-Christ. Et lorsque son attention a basculé — lorsqu'il a cessé d'agir selon la révélation pour agir selon ce qu'il voyait —, la foi s'est désactivée.

Non pas parce que sa foi avait diminué, mais parce qu'il a cessé de se concentrer sur ce qui l'activait.

Et au moment où Jésus l'a saisi en disant : « Homme de peu de foi, pourquoi as-tu douté ? »...

Jésus ne reprochait pas à Pierre de ne pas avoir assez de foi. Il soulignait au contraire que Pierre *avait* de la foi ; elle avait été activée. Mais Pierre a laissé le doute l'éteindre en regardant les circonstances plutôt que le Christ. Cela révèle une vérité profonde : la foi s'active grâce à la révélation. Et elle reste active tant que vous gardez les yeux fixés sur cette révélation.

Mais dès l'instant où vous détournez otre attention de la Parole de Dieu vers les circonstances, de Sa promesse vers le problème perçu, du Christ vers la crise, la foi s'éteint.

Non pas parce que la foi a diminué, mais parce que vous avez cessé de vous concentrer sur ce qui la maintient active.

C'est pourquoi Hébreux 12:2 nous ordonne de garder les yeux fixés sur Jésus, l'auteur et le consommateur de notre foi.

Continuez à regarder Jésus-Christ.

Gardez votre attention fixée sur LUI, car Il est l'Auteur et le Consommateur. C'est Lui qui a initié votre foi. C'est Lui qui l'achève. Et tant que vous gardez les yeux fixés sur LUI, sur Sa Parole et sur Ses promesses, la foi reste activée.

Relions maintenant cela à tout ce que vous avez appris dans cette série.

Vous savez que vous êtes juste en Christ. Mais cette vérité a-t-elle activé votre foi pour vivre dans la justice ?

Ou s'agit-il encore d'une simple conaissance intellectuelle ?

Vous savez que vous êtes guéri par les meurtrissures de Jésus, mais cette vérité a-t-elle activé votre foi pour voir cette guérison se manifester ?

Ou essayez-vous encore d'accumuler assez de foi pour y croire ?

Vous savez que Dieu pourvoit à tous vos besoins, mais cette révélation a-t-elle activé votre foi pour recevoir cette provision ? Ou vous efforcez-vous encore de développer la foi nécessaire pour vos finances ?

La différence entre connaître la vérité et faire l'expérience de la vérité, c'est l'activation.

Dès l'instant où la révélation passe de votre tête à votre cœur, la foi s'active.

Et lorsque la foi s'active, les choses changent.

Pas progressivement, mais soudainement ; non pas par un processus, mais par la puissance.

Car la foi, lorsqu'elle est activée, libère la puissance de Dieu.

Et la puissance de Dieu n'a pas besoin de temps pour agir. Elle agit instantanément.

« Que la lumière soit. » Et la lumière fut (Genèse 1:3).

« Lazare, sors ! » Et il sortit (Jean 11:43).

« Paix, tais-toi ! » Et la tempête cessa (Marc 4:39).

C'est ainsi que la puissance de Dieu opère : instantanément.

Et c'est la foi qui la libère. Non pas une foi qui a suffisamment grandi, mais une foi qui est activée.

Je le dis avec force :

Le croyant qui comprend que la foi est déjà complète en lui cesse d'essayer de la développer et commence à apprendre à l'activer. Or, cette activation s'opère par la révélation.

Plus vous prenez conscience de qui vous êtes en Christ, plus votre foi s'active. Non pas parce que la foi a grandi, mais parce que votre conscience s'est accrue. Le croyant qui comprend que la foi est déjà complète cesse d'essayer de la développer. C'est là que s'opère le changement. C'est là que réside la révolution.

Vous ne développez pas la foi, vous la découvrez. Vous ne faites pas croître la foi.

Vous l'activez. Et cette activation s'opère par la vision, non par l'effort.

C'est ici que tout se joue. Si la plupart des croyants ne voient jamais de résultats constants découlant de leur foi, ce n'est pas parce que leur foi est trop petite.

C'est parce que leur foi ne s'est jamais « allumée ». Ils possèdent la foi — Romains 12:3 le garantit (« selon la mesure de foi que Dieu a départie à chacun de vous ») — mais elle est en sommeil, inactive, éteinte ; et elle le reste parce qu'ils s'acharnent à vouloir la faire grandir au lieu d'apprendre ce qui l'active.

Ils s'efforcent de développer quelque chose qu'ils possèdent déjà, au lieu de recevoir la révélation qui déclenche son activation.

Mais lorsque vous comprenez que la foi ne croît pas, lorsque vous voyez qu'elle est déjà complète et qu'il suffit de l'activer, tout bascule.

Vous cessez de lutter pour développer davantage de foi et commencez à vous nourrir de la révélation qui l'active.

Vous cessez d'essayer de vous sentir lus confiant et commencez à voir plus clair.

Vous cessez de vous livrer à des exercices spirituels pour faire grandir votre foi et commencez à méditer sur la vérité qui l'active. Et à l'instant précis où la révélation survient — lorsque vous voyez qui vous êtes en Christ, ce que vous possédez en Christ et ce que Dieu a déjà accompli — la foi s'active, non pas partiellement, mais pleinement.

Et les résultats suivent. Non pas parce que votre foi a grandi, mais parce qu'elle s'est activée.

C'est précisément ce que Jésus voulait dire dans Jean 8:32 : « Vous connaîtrez la vérité, et la vérité vous rendra libres. »

Connaître la vérité vous libère, non pas essayer d'y croire, mais la connaître. Quand on sait quelque chose, quand c'est ancré dans notre conscience, quand on le voit clairement, la foi en cette vérité s'active et cette activation produit immédiatement la liberté.

(In Chinese Mandarin) 那个无人提及的“开关”

为何信心不是“生长”出来的，而是“开启”的

关于如何增长信心，你过去所受的教导全都是错的。

信心并不会“生长”。它不会通过属灵操练和经历而逐渐增加。

一旦你明白了合乎圣经的信心究竟是如何运作的，一旦你理解了为何信心不是生长出来的、而是瞬间开启的，你就会停止费力去培养某种你其实早已拥有的东西，转而开始激活神早已赐给你的信心。

这将彻底改变一切。

几十年来，信徒们一直被教导说信心就像肌肉一样：起初微小，需要锻炼、磨练，随着时间推移逐渐增强；如果看不到果效，那是因为你的信心还不够强大。

然而，这种模式完全违背了圣经的教导，因为圣经从未谈论过信心会“生长”。一次也没有。

相反，圣经揭示出信心的运作方式就像电灯开关：它要么是开着的，要么是关着的；要么在运作，要么处于休眠状态；要么被激活，要么处于未激活状态。

当你发现是什么拨动了这个开关，当你理解为何信心不是生长出来的、而是瞬间开启的时，你就能摆脱多年的挫败感，迎来立竿见影的突破。

今天，你将确切地了解信心是如何运作的、为何它不会生长，以及是什么让它开启。

让我们先来揭穿那个让信徒陷入无休止挣扎的谎言。

这个谎言是这样的：你起初只有一点点信心，然后通过祷告、禁食、研读圣经和属灵经历，你的信心逐渐变得更大、更强。信心增长得越多，你看到的果效也就越多。如果你看不到果效，那是因为你的信心还不够大。你需要让信心进一步增长。 因此，信徒们花费数年甚至数十年的时间，试图增长信心——让它变得更大、更强，通过各种属灵操练来培养它——结果却精疲力竭，因为他们努力想要增长的那个东西，在圣经看来根本不需要增长。

请看耶稣基督在《路加福音》17章5至6节所说的话。

门徒来到耶稣面前说：“主啊，增加我们的信心。”他们想要更多的信心，希望耶稣能帮助他们增长信心。

耶稣是怎么说的呢？

他给了他们一套增长信心的方案吗？他教导他们如何操练以增强信心吗？没有。

耶稣说，如果你们有像一粒芥菜种那么大的信心，就可以对桑树说：“连根拔起，栽在海里”，它也会听从你们。只要有像芥菜种那么微小的信心，就能移山。

哪怕是最小的种子，极微小的分量，也就足够了。你明白耶稣的意思吗？

问题的关键不在于信心的大小，而在于你是否在使用你已有的信心。

当耶稣告诉门徒他们现有的信心已经足够时，他们却在祈求更多的信心。

他们以为自己需要更大的信心。

而耶稣基督指出，他们需要做的是激活自己已有的信心。

这正是当今大多数信徒面临的问题。

他们试图增长自己已经拥有的东西，而不是去激活它。

《罗马书》12章3节彻底解决了这个问题。经文说：“神分给各人信心的大小（measure of faith）信仰的尺度。”

“分给”（dealt）(已处理)，这是过去式，意味着事情已经完成、定局了。

每位信徒都已被赐予了那份“信心的大小”。那并不是一点点还需要增长的信心，

而是“那份量”——完整的份量，充足的份额。

你不需要更多的信心。你已经拥有了信心。

问题在于：它是处于开启状态，还是关闭状态？ 它是在运作，还是处于休眠状态？

它是活跃的，还是不活跃的？

这个问题的答案，决定了你是能看到成效，还是会停滞不前。

我完全理解了这一点：“信心不会‘增长’。信心是‘既有’的。”

为什么信心不会增长——而是被“开启”

当你得救时，神所赐予你的信心就已经完备了。增长的并非信心本身，而是你对自己已拥有的信心的**意识**。

随着这种意识的增强，你的信心便被激活了。

信心并不会变大，而是被**开启**了。

信心不会增长。

“信心是既有的”——这句话应当彻底改变你与神同行的态度。

因为如果信心不会增长，那么那种试图去“培养更多信心”的模式就是本末倒置的。

你并不是在试图获取某种你尚未拥有的东西。

你是在学习如何激活某种你**已经拥有**的东西。

那么，究竟是什么开启了信心呢？

Nàgè wú rén tí jí de “kāiguān”

wèihé xìnxīn bùshì “shēngzhǎng” chūlái de, ér shì “kāiqǐ” de

guānyú rúhé zēngzhǎng xìnxīn, nǐ guòqù suǒ shòu de jiàodǎo quándōu shì cuò de.

Xìnxīn bìng bù huì “shēngzhǎng”. Tā bù huì tōngguò shǔ líng cāoliàn hé jīnglì ér zhújiàn zēngjiā.

Yīdàn nǐ míngbáile héhū shèngjīng de xìnxīn jiùjìng shì rúhé yùnzuò de, yīdàn nǐ lǐjiěle wèihé xìnxīn bùshì shēngzhǎng chūlái de, ér shì shùnjiān kāiqǐ de, nǐ jiù huì tíngzhǐ fèilì qù péiyǎng mǒu zhǒng nǐ qíshí zǎoyǐ yǒngyǒu de dōngxī, zhuǎn ér kāishǐ jīhuó shén zǎoyǐ cì gěi nǐ de xìnxīn.

Zhè jiāng chèdǐ gǎibiàn yīqiè.

Jǐ shí niánlái, xìntúmen yīzhí bèi jiàodǎo shuō xìnxīn jiù xiàng jīròu yīyàng: Qǐchū wéixiǎo, xūyào duànliàn, mó liàn, suízhe shíjiān tuīyí zhújiàn zēngqiáng; rúguǒ kàn bù dào guǒ xiào, nà shì yīnwèi nǐ de xìnxīn hái bùgòu qiángdà.

Rán'ér, zhè zhǒng móshì wánquán wéibèile shèngjīng de jiàodǎo, yīnwèi shèngjīng cóng wèi tánlùnguò xìnxīn huì “shēngzhǎng”. Yīcì yě méiyǒu.

Xiāngfǎn, shèngjīng jiēshì chū xìnxīn de yùnzuò fāngshì jiù xiàng diàndēng kāiguān: Tā yàome shì kāizhe de, yàome shì guānzhe de; yàome zài yùnzuò, yàome chǔyú xiūmián zhuàngtài; yàome bèi jīhuó, yàome chǔyú wèi jīhuó zhuàngtài.

Dāng nǐ fāxiàn shì shénme bō dòngle zhège kāiguān, dāng nǐ lǐjiě wèihé xìnxīn bùshì shēngzhǎng chūlái de, ér shì shùnjiān kāiqǐ de shí, nǐ jiù néng bǎituō duōnián de cuòbài gǎn, yíng lái lìgānjiànyǐng dì túpò.

Jīntiān, nǐ jiāng quèqiè de liǎojiě xìnxīn shì rúhé yùnzuò de, wèihé tā bù huì shēngzhǎng, yǐjí shì shénme ràng tā kāiqǐ.

Ràng wǒmen xiān lái jiēchuān nàgè ràng xìntú xiànrù wú xiūzhǐ zhēngzhá de huǎngyán.

Zhège huǎngyán shì zhèyàng de: Nǐ qǐchū zhǐyǒu yīdiǎndiǎn xìnxīn, ránhòu tōngguò dǎogào, jìn shí, yándú shèngjīng hé shǔ líng jīnglì, nǐ de xìnxīn zhújiàn biàn dé gèng dà, gèng qiáng. Xìnxīn zēngzhǎng dé yuè duō, nǐ kàn dào de guǒ xiào yě jiù yuè duō. Rúguǒ nǐ kàn bù dào guǒ xiào, nà shì yīnwèi nǐ de xìnxīn hái bùgòu dà. Nǐ xūyào ràng xìnxīn jìnyībù zēngzhǎng. Yīncǐ, xìntúmen huāfèi shù nián shènzhì shù shí nián de shíjiān, shìtú zēngzhǎng xìnxīn——ràng tā biàn dé gèng dà, gèng qiáng, tōngguò gè zhǒng shǔ líng cāoliàn lái péiyǎng tā——jiéguǒ què jīngpílìjié, yīnwèi tāmen nǔlì xiǎng yào zēngzhǎng dì nàgè dōngxī, zài shèngjīng kàn lái gēnběn bù xūyào zēngzhǎng.

Qǐng kàn yēsū jīdū zài “lù jiā fúyīn”17 zhāng 5 zhì 6 jié suǒ shuō dehuà.

Méntú lái dào yēsū miànqián shuō:“Zhǔ a, zēngjiā wǒmen de xìnxīn.” Tāmen xiǎng yào gèng duō de xìnxīn, xīwàng yēsū néng bāngzhù tāmen zēngzhǎng xìnxīn.

Yēsū shì zěnme shuō de ne?

Tā gěile tāmen yī tào zēngzhǎng xìnxīn de fāng'àn ma? Tā jiàodǎo tāmen rúhé cāoliàn yǐ zēngqiáng xìnxīn ma? Méiyǒu.

Yēsū shuō, rúguǒ nǐmen yǒu xiàng yī lì jiècài zhǒng nàme dà de xìnxīn, jiù kěyǐ duì sāngshù shuō:“Liángēnbá qǐ, zāi zài hǎilǐ”, tā yě huì tīngcóng nǐmen. Zhǐyào yǒu xiàng jiècài zhǒng nàme wéixiǎo de xìnxīn, jiù néng yí shān.

Nǎpà shì zuìxiǎo de zhǒngzǐ, jí wéixiǎo de fènliàng, yě jiù zúgòule. Nǐ míngbái yēsū de yìsi ma?

Wèntí de guānjiàn bù zàiyú xìnxīn de dàxiǎo, ér zàiyú nǐ shìfǒu zài shǐyòng nǐ yǐ yǒu de xìnxīn.

Dāng yēsū gàosù méntú tāmen xiàn yǒu de xìnxīn yǐjīng zúgòu shí, tāmen què zài qíqiú gèng duō de xìnxīn.

Tāmen yǐwéi zìjǐ xūyào gèng dà de xìnxīn.

Ér yēsū jīdū zhǐchū, tāmen xūyào zuò de shì jīhuó zìjǐ yǐ yǒu de xìnxīn.

Zhè zhèng shì dāngjīn dà duōshù xìntú miànlín de wèntí.

Tāmen shìtú zēngzhǎng zìjǐ yǐjīng yǒngyǒu de dōngxī, ér bùshì qù jīhuó tā.

“Luómǎ shū”12 zhāng 3 jié chèdǐ jiějuéle zhège wèntí. Jīng wén shuō:“Shén fēn gěi gè rén xìnxīn de dàxiǎo (measure of faith).”

“Fēn gěi”(dealt), zhè shì guòqù shì, yìwèizhe shìqíng yǐjīng wánchéng, dìngjúle.

Měi wèi xìntú dōu yǐ bèi cìyǔle nà fèn “xìnxīn de dàxiǎo”. Nà bìng bùshì yī diǎndiǎn hái xūyào zēngzhǎng de xìnxīn,

ér shì “nà fènliàng”——wánzhěng de fènliàng, chōngzú de fèn'é.

Nǐ bù xūyào gèng duō de xìnxīn. Nǐ yǐjīng yǒngyǒule xìnxīn.

Wèntí zàiyú: Tā shì chǔyú kāiqǐ zhuàngtài, háishì guānbì zhuàngtài? Tā shì zài yùnzuò, háishì chǔyú xiūmián zhuàngtài?

Tā shì huóyuè de, háishì bù huóyuè de?

Zhège wèntí de dá'àn, juédìngle nǐ shì néng kàn dào chéngxiào, háishì huì tíngzhì bù qián.

Wǒ wánquán lǐjiěle zhè yī diǎn:“Xìnxīn bù huì ‘zēngzhǎng’. Xìnxīn shì ‘jì yǒu’ de.”

Wèishéme xìnxīn bù huì zēngzhǎng——ér shì bèi “kāiqǐ”

dāng nǐ déjiù shí, shén suǒ cìyǔ nǐ de xìnxīn jiù yǐjīng wánbèile. Zēngzhǎng de bìngfēi xìnxīn běnshēn, ér shì nǐ duì zìjǐ yǐ yǒngyǒu de xìnxīn de**yìshí**.

Suízhe zhè zhǒng yìshí de zēngqiáng, nǐ de xìnxīn biàn bèi jīhuóle.

Xìnxīn bìng bù huì biàn dà, ér shì bèi**kāiqǐ**le.

Xìnxīn bù huì zēngzhǎng.

“Xìnxīn shì jì yǒu de”——zhè jù huà yīngdāng chèdǐ gǎibiàn nǐ yǔ shén tóngxíng de tàidù.

Yīnwèi rúguǒ xìnxīn bù huì zēngzhǎng, nàme nà zhǒng shìtú qù “péiyǎng gèng duō xìnxīn” de móshì jiùshì běnmòdàozhì de.

Nǐ bìng bùshì zài shìtú huòqǔ mǒu zhǒng nǐ shàngwèi yǒngyǒu de dōngxī.

Nǐ shì zài xuéxí rúhé jīhuó mǒu zhǒng nǐ**yǐjīng yǒngyǒu**de dōngxī.

Nàme, jiùjìng shì shénme kāiqǐle xìnxīn ní?

是什么激活了你已有的信心？

答案是启示。

具体来说，是对你在基督里所拥有的这一切的启示。

请看罗马书 10:17。经上说：“可见信道是从听道来的，听道是从神的话来的。”

信心源于听神的话语——不是靠努力尝试，不是靠刻意奋斗，也不是靠那些旨在增长信心的属灵操练，而是靠听神的话语。

当你聆听时，当话语深入内心，当启示的光照亮心田，信心便被激活了——不是循序渐进，而是瞬间爆发，就像拨动电灯开关一样。

试想一下电灯开关是如何运作的。电流始终存在于线路中，随时待命，但只要你不拨动开关，房间里依然一片漆黑。而一旦你拨动开关，灯光并不会随着时间推移慢慢变亮，而是瞬间、完全、彻底地亮起。

信心的运作正是如此。信心早已存在于你里面。

罗马书 12:3 证实了这一点：“我凭着所赐给我的恩典，对你们各人说：不要看自己过于所当看的，要照着神分给各人信心的大小，看得合乎中道。”

神在你得救时就已将信心赐予你。它就在那里，完好且充足，但在某种力量将其“开启”之前，它一直处于沉睡状态。

而能将其开启的，正是启示。

就在你领悟神话语中某项真理的那一刻，当真理从头脑深入心田的那一刻，信心便被激活了——不是部分激活，而是在那一瞬间完全激活。

让我带你看看经文中体现的这一原则。

在马太福音 15:21-28 中，一位迦南妇人来到耶稣面前，恳求祂医治自己的女儿。起初，耶稣没有回应。门徒们想把她打发走。耶稣甚至说，祂奉差遣只是为了以色列家迷失的羊。

当时的一切情况似乎都在说“不”。

但这位妇人坚持了下来。 随后，耶稣说了一句听起来有些严厉的话：

“拿儿女的饼丢给狗吃，是不好的。”

而那妇人的回答，显明了她信心被点燃的时刻。

她说：“主啊，不错；但是狗也吃它主人桌子上掉下来的碎渣儿。”

你看出发生了什么吗？

她听见耶稣将医治比作儿女的饼。

就在那一瞬间，她领悟了其中的真意。如果医治是饼，而饼是用来吃的，那么医治就是可得的。

它是供应。

它是滋养。

它是为人领受并享用的。

甚至连狗——那些不在盟约之内的人——也能得到碎渣儿。

她的信心并非在那场对话中逐渐增长，而是在领悟真理的瞬间被点燃了。

耶稣回应道：“妇人，你的信心是大的！照你所愿的，给你成全了吧。”

信心之所以伟大，并非因为她日积月累地培养，而是因为真理的启示在瞬间激活了它。

再看看《马太福音》第8章里的那位百夫长。他来找耶稣，请求医治他的仆人。耶稣提出要去他家里，百夫长却说：“主啊，你到我舍下，我不敢当；只要你说一句话，我的仆人就必好了。因为我在人的权下，也有兵在我以下……”我对这个说“去”，他就去；对那个说“来”，他就来；对我的仆人说“做这个”，他就做。

百夫长明白权柄的含义。他看出耶稣也是在同样的原则下行事。

只要说一句话，事情就成了。

就在领悟真理的那一刻，信心被点燃了。

耶稣在《马太福音》8章10节说道：“我没有见过这么大的信心。” 不，并非在以色列（才发生这种事）。

伟大的信心并非经年累月培养而成，而是在顿悟的瞬间被激发出来的。

让我再举一个强有力的例子。

想想《马太福音》第16章里的彼得。耶稣问门徒：“你们说我是谁？”彼得回答说：“你是基督，是永生神的儿子。”

耶稣在《马太福音》16章17节回应道：“西门·巴·约拿，你是有福的！因为这不是属血肉的指示你的，乃是我在天上的父指示的。”

并非属血肉之人向他显明，而是天父。

是启示。就在那启示临到彼得心里的那一刻，他对耶稣所言所行的一切信心便被点燃了。

这并非因为彼得的信心随着时间推移而增长，而是因为在那一刻，他看见了耶稣的真实身份——而“看见”这一举动激发了信心。

或者看看《路加福音》第24章中前往以马忤斯路上的门徒。他们与复活的耶稣基督同行了数小时，却未能认出祂。祂根据经文教导他们，讲解了关于自己的一切。然而，他们的信心却始终处于沉睡状态。

随后，在《路加福音》24章31节，他们的眼睛明亮了，认出了祂。

他们的眼睛明亮了。启示临到了。

就在那一瞬间，耶稣教导他们的一切、他们亲眼目睹的一切、他们所听闻的一切，突然间都变得豁然开朗。

信心被点燃了——并非通过交谈逐渐建立，

而是当启示突然降临时——这正是贯穿整本圣经的模式。

每一个从耶稣基督那里领受恩典的人，都经历过信心被点燃的时刻。

那不是通过渐进式的成长，而是通过突如其来的启示。

Shì shénme jīhuóle nǐ yǐ yǒu de xìnxīn?

Dá'àn shì qǐshì.

Jùtǐ lái shuō, shì duì nǐ zài jīdū lǐ suǒ yǒngyǒu de zhè yīqiè de qǐshì.

Qǐng kàn luómǎ shū 10:17. Jīng shàng shuō:“Kějiàn xìndào shì cóng tīng dào lái de, tīng dào shì cóng shén dehuà lái de.”

Xìnxīn yuán yú tīng shén dehuàyǔ——bùshì kào nǔlì chángshì, bùshì kào kèyì fèndòu, yě bùshì kào nàxiē zhǐ zài zēngzhǎng xìnxīn de shǔ líng cāoliàn, ér shì kào tīng shén de huàyǔ.

Dāng nǐ língtīng shí, dāng huàyǔ shēnrù nèixīn, dāng qǐshì de guāng zhào liàng xīntián, xìnxīn biàn bèi jīhuóle——bùshì xúnxùjiànjìn, ér shì shùnjiān bàofā, jiù xiàng bō dòng diàndēng kāiguān yīyàng.

Shìxiǎng yīxià diàndēng kāiguān shì rúhé yùnzuò de. Diànliú shǐzhōng cúnzài yú xiànlù zhōng, suíshí dàimìng, dàn zhǐyào nǐ bù bō dòng kāiguān, fángjiān lǐ yīrán yīpiàn qīhēi. Ér yīdàn nǐ bō dòng kāiguān, dēngguāng bìng bù huì suízhe shíjiān tuīyí màn man biàn liàng, ér shì shùnjiān, wánquán, chèdǐ dì liàng qǐ.

Xìnxīn de yùnzuò zhèng shì rúcǐ. Xìnxīn zǎoyǐ cúnzài yú nǐ lǐmiàn.

Luómǎ shū 12:3 Zhèngshíle zhè yīdiǎn:“Wǒ píngzhe suǒ cì gěi wǒ de ēndiǎn, duì nǐmen gè rén shuō: Bùyào kàn zìjǐ guòyú suǒ dāng kàn de, yào zhàozhe shén fēn gěi gè rén xìnxīn de dàxiǎo, kàn dé héhū zhōng dào.”

Shén zài nǐ déjiù shí jiù yǐ jiāng xìnxīn cìyǔ nǐ. Tā jiù zài nàlǐ, wánhǎo qiě chōngzú, dàn zài mǒu zhǒng lìliàng jiāng qí “kāiqǐ” zhīqián, tā yīzhí chǔyú chénshuì zhuàngtài.

Ér néng jiāng qí kāiqǐ de, zhèng shì qǐshì.

Jiù zài nǐ lǐngwù shénhuà yǔ zhòng mǒu xiàng zhēnlǐ dì nà yīkè, dàng zhēnlǐ cóng tóunǎo shēnrù xīntián dì nà yīkè, xìnxīn biàn bèi jīhuóle——bùshì bùfèn jīhuó, ér shì zài nà yī shùnjiān wánquán jīhuó.

Ràng wǒ dài nǐ kàn kàn jīng wénzhōng tǐxiàn de zhè yī yuánzé.

Zài mǎ tài fúyīn 15:21-28 Zhōng, yī wèi jiā nán fù rén lái dào yēsū miànqián, kěnqiú tā yīzhì zìjǐ de nǚ'ér. Qǐchū, yēsū méiyǒu huíyīng. Méntúmen xiǎng bǎ tā dǎfā zǒu. Yēsū shènzhì shuō, tā fèng chāiqiǎn zhǐshì wèile yǐsèliè jiā míshī de yáng.

Dāngshí de yīqiè qíngkuàng sìhū dōu zài shuō “bù”.

Dàn zhè wèi fù rén jiānchíle xiàlái. Suíhòu, yēsū shuōle yījù tīng qǐlái yǒuxiē yánlì de huà:

“Ná érnǚ de bǐng diū gěi gǒu chī, shì bù hǎo de.”

Ér nà fù rén de huídá, xiǎnmíngliǎo tā xìnxīn bèi diǎnrán de shíkè.

Tā shuō:“Zhǔ a, bùcuò; dànshì gǒu yě chī tā zhǔrén zhuōzǐ shàng diào xiàlái de suì zha er.”

Nǐ kàn chū fāshēngle shénme ma?

Tā tīngjiàn yēsū jiāng yīzhì bǐ zuò érnǚ de bǐng.

Jiù zài nà yī shùnjiān, tā lǐngwùle qízhōng de zhēnyì. Rúguǒ yīzhì shì bǐng, ér bǐng shì yòng lái chī de, nàme yīzhì jiùshì kě dé de.

Tā shì gōngyìng.

Tā shì zīyǎng.

Tā shì wéirén lǐngshòu bìng xiǎngyòng de.

Shènzhì lián gǒu——nàxiē bùzài méngyuē zhī nèi de rén——yě néng dédào suì zha er.

Tā de xìnxīn bìngfēi zài nà chǎng duìhuà zhōng zhújiàn zēngzhǎng, ér shì zài lǐngwù zhēnlǐ de shùnjiān bèi diǎnránle.

Yēsū huíyīng dào:“Fù rén, nǐ de xìnxīn shì dà de! Zhào nǐ suǒ yuàn de, gěi nǐ chéngquánle ba.”

Xìnxīn zhī suǒyǐ wěidà, bìngfēi yīnwèi tā rìjīyuèlěi de péiyǎng, ér shì yīn wéi zhēnlǐ de qǐshì zài shùnjiān jīhuóle tā.

Zài kàn kàn “mǎ tài fúyīn” dì 8 zhāng lǐ dì nà wèi bǎi fū zhǎng. Tā lái zhǎo yēsū, qǐngqiú yīzhì tā de púrén. Yēsū tíchū yào qù tā jiālǐ, bǎi fū zhǎng quèshuō:“Zhǔ a, nǐ dào wǒ shèxià, wǒ bù gǎndāng; zhǐyào nǐ shuō yījù huà, wǒ de púrén jiù bì hǎole. Yīnwèi wǒ zài rén de quán xià, yěyǒu bīng zài wǒ yǐxià……” wǒ duì zhège shuō “qù”, tā jiù qù; duì nàgè shuō “lái”, tā jiù lái; duì wǒ de púrén shuō “zuò zhège”, tā jiù zuò.

Bǎi fū cháng míngbái quánbǐng de hányì. Tā kàn chū yēsū yěshì zài tóngyàng de yuánzé xià xíngshì.

Zhǐyào shuō yījù huà, shìqíng jiù chéngle.

Jiù zài lǐngwù zhēnlǐ dì nà yīkè, xìnxīn bèi diǎnránle.

Yēsū zài “mǎ tài fúyīn”8 zhāng 10 jié shuōdao:“Wǒ méiyǒu jiànguò zhème dà de xìnxīn.” Bù, bìngfēi zài yǐsèliè (cái fāshēng zhè zhǒng shì).

Wěidà de xìnxīn bìngfēi jīngniánlěiyuè péiyǎng ér chéng, ér shì zài dùnwù de shùnjiān bèi jīfā chūlái de.

Ràng wǒ zài jǔ yīgè qiáng yǒulì de lìzǐ.

Xiǎng xiǎng “mǎ tài fúyīn” dì 16 zhāng lǐ de bǐdé. Yēsū wèn méntú:“Nǐmen shuō wǒ shì shéi?” Bǐdé huídá shuō:“Nǐ shì jīdū, shì yǒngshēng shén de érzǐ.”

Yēsū zài “mǎ tài fúyīn”16 zhāng 17 jié huíyīng dào:“Xīmén·bā·yuē ná, nǐ shì yǒufú de! Yīnwèi zhè bùshì shǔ xiěròu de zhǐshì nǐ de, nǎi shì wǒ zài tiānshàng de fù zhǐshì de.”

Bìngfēi shǔ xiěròu zhī rén xiàng tā xiǎnmíng, ér shì tiān fù.

Shì qǐshì. Jiù zài nà qǐshì líndào bǐdé xīnlǐ dì nà yīkè, tā duì yēsū suǒ yán suǒ xíng de yīqiè xìnxīn biàn bèi diǎnránle.

Zhè bìngfēi yīnwèi bǐdé de xìnxīn suízhe shíjiān tuīyí ér zēngzhǎng, ér shì yīnwèi zài nà yīkè, tā kànjiànle yēsū de zhēnshí shēnfèn——ér “kànjiàn” zhè yī jǔdòng jīfāle xìnxīn.

Huòzhě kàn kàn “lù jiā fúyīn” dì 24 zhāng zhōng qiánwǎng yǐ mǎ wǔ sī lùshàng de méntú. Tāmen yǔ fùhuó de yēsū jīdū tóngxíngle shù xiǎoshí, què wèi néng rèn chū tā. Tā gēnjù jīng wén jiàodǎo tāmen, jiǎngjiěle guānyú zìjǐ de yīqiè. Rán'ér, tāmen de xìnxīn què shǐzhōng chǔyú chénshuì zhuàngtài.

Suíhòu, zài “lù jiā fúyīn”24 zhāng 31 jié, tāmen de yǎnjīng míngliàngle, rèn chūle tā.

Tāmen de yǎnjīng míngliàngle. Qǐshì lín dàole.

Jiù zài nà yī shùnjiān, yēsū jiàodǎo tāmen de yīqiè, tāmen qīnyǎn mùdǔ de yīqiè, tāmen suǒ tīngwén de yīqiè, túrán jiān dōu biàn dé huòrán kāilǎng.

Xìnxīn bèi diǎnránle——bìngfēi tōngguò jiāotán zhújiàn jiànlì,

ér shì dāng qǐshì túrán jiànglín shí——zhè zhèng shì guànchuān zhěng běn shèngjīng de móshì.

Měi yīgè cóng yēsū jīdū nàlǐ lǐngshòu ēndiǎn de rén, dōu jīnglìguò xìnxīn bèi diǎnrán de shíkè.

Nà bùshì tōngguò jiànjìn shì de chéngzhǎng, ér shì tōngguò tūrúqílái de qǐshì.

他们看见了什么，也领悟了什么；真理穿透了内心，信心便被激活了。

以《马太福音》第14章中彼得在水面上行走为例。当耶稣基督说“来”的那一刻，启示临到了他。既然主说“来”，我就能走在水面上。信心随即被点燃；他之所以能行走，并非因为他的信心“增长”到了足以支撑在水面上行走的程度，而是因为那份启示激活了他原本就有的信心。

这里有一点至关重要：当彼得开始下沉时，并不是因为他的信心萎缩了，而是因为他的关注点从启示转移到了环境上。

启示建立在“启示性知识”之上，而环境则基于“感官知识”。

彼得注视着波浪，而不是耶稣基督。当他的焦点发生转移——即他不再凭启示行事，转而凭眼见行事时——信心便随之熄灭了。

这并非因为信心本身变小了，而是因为他不再专注于那个激活信心的源头。

就在耶稣抓住他并说道“你这小信的人哪，为什么疑惑呢？”的那一刻……

耶稣并非在责备彼得信心不足；相反，祂是在指出彼得其实是有信心的——他的信心曾被激活过。然而，彼得因注视环境而非基督，让疑惑熄灭了这份信心。这揭示了一个深刻的真理：信心因启示而激活，只要你持续专注于那份启示，信心就会保持活跃。

但一旦你将焦点从神的话语转移到环境，从祂的应许转移到眼前的难题，从基督转移到危机之上，信心便会熄灭。

这并非因为信心萎缩了，而是因为你不再专注于那个维持信心活跃的事物。

正因如此，《希伯来书》12章2节教导我们要仰望耶稣——我们信心的创始成终者。

要持续仰望耶稣基督。

要将焦点锁定在祂身上，因为祂是创始成终者。是祂开启了你的信心，也是祂使之得以成全。 只要你定睛于祂——祂的话语和祂的应许——信心就会保持“开启”状态。

现在，让我们把这一点与你在本系列课程中学到的一切联系起来。

你知道自己在基督里是公义的。但这一真理是否已经“开启”了你活出公义生活的信心？

还是说，这仅仅停留在头脑认知层面？

你知道因耶稣受的鞭伤你已得医治，但这一真理是否已经激活了你经历医治显现的信心？

还是说，你仍在努力积攒足够的信心去相信这一点？

你知道神会供应你一切所需，但这一启示是否已经“开启”了你对神供应的信心？还是说，你仍在费力建立关于财务供应的信心？

“知道真理”与“经历真理”之间的区别，就在于那个“开关”。

当启示从头脑进入内心的那一刻，信心便被激活了。

而当信心被激活时，事情就会发生改变。

不是循序渐进，而是突然发生；不是通过漫长的过程，而是借着大能。

因为信心一旦“开启”，就会释放神的大能。

而神的大能运作无需时间，它是瞬间生效的。

“要有光”——于是就有了光（创世记 1:3）。

“拉撒路，出来”——于是他就出来了（约翰福音 11:43）。

“住了吧！静了吧！”——于是风浪就平息了（马可福音 4:39）。

这就是神的大能瞬间运作的方式。

而信心正是释放这大能的钥匙。关键不在于信心是否“足够大”，而在于信心是否已“开启”。

我要强调这一点：

当信徒明白信心在自己里面早已完备时，便不再试图去“培养”信心，而是开始学习如何“激活”它。而激活信心的途径，正是通过启示。

你越是看见自己在基督里的身份，你的信心就越会被“开启”。这并非因为信心本身增长了，而是因为你的属灵觉知加深了。 当信徒明白信心本已完全时，便不再试图去“培养”它。这就是转变，这就是一场革命。

你不是在培养信心，而是在发现信心；你不是在让信心“生长”。

你是在“激活”它。而激活的发生，靠的是看见，而非努力。

关键点就在这里：大多数信徒之所以从未因信心看到持续的果效，并非因为他们的信心太小。

而是因为他们的信心从未被“开启”。他们确实拥有信心——《罗马书》12章3节对此有确据（“照着神分给各人信心的大小”），但这种信心处于沉睡、静止或关闭状态；之所以一直处于关闭状态，是因为他们专注于试图“增长”信心，而不是去学习如何“激活”它。

他们忙于培养自己本已拥有的东西，却忽略了领受那能将其“开启”的启示。

然而，一旦你明白信心无需增长，一旦你看见它本已完全、只需激活，一切便会发生转变。

你不再费力去培养更多的信心，转而汲取那些能开启信心的启示。

你不再试图去“感觉”更自信，转而开始看得更清晰。

你不再通过属灵操练来试图增长信心，转而默想那些能激活信心的真理。就在启示临到的那一刻——当你看见自己在基督里的身份、在基督里所拥有的产业，以及神已经成就的一切时——信心便被开启了，不是部分开启，而是完全开启。

Tāmen kànjiànle shénme, yě lǐngwùle shénme; zhēnlǐ chuān tòule nèixīn, xìnxīn biàn bèi jīhuóle.

Yǐ “mǎ tài fúyīn” dì 14 zhāng zhōng bǐdé zài shuǐmiàn shàng xíngzǒu wéi lì. Dāng yēsū jīdū shuō “lái” dì nà yīkè, qǐshì líndàole tā. Jìrán zhǔ shuō “lái”, wǒ jiù néng zǒu zài shuǐmiàn shàng. Xìnxīn suíjí bèi diǎnrán; tā zhī suǒyǐ néng xíngzǒu, bìngfēi yīnwèi tā de xìnxīn “zēngzhǎng” dàole zúyǐ zhīchēng zài shuǐmiàn shàng xíngzǒu de chéngdù, ér shì yīnwèi nà fèn qǐshì jīhuóle tā yuánběn jiù yǒu de xìnxīn.

Zhè li yǒu yīdiǎn zhì guān zhòngyào: Dāng bǐdé kāishǐ xià chén shí, bìng bùshì yīnwèi tā de xìnxīn wěisuōle, ér shì yīnwèi tā de guānzhù diǎn cóng qǐshì zhuǎnyí dàole huánjìng shàng.

Qǐshì jiànlì zài “qǐshì xìng zhīshì” zhī shàng, ér huánjìng zé jīyú “gǎnguān zhīshì”.

Bǐdé zhùshìzhe bōlàng, ér bùshì yēsū jīdū. Dāng tā de jiāodiǎn fāshēng zhuǎnyí——jí tā bù zài píng qǐshì xíngshì, zhuǎn ér píng yǎnjiàn xíngshì shí——xìnxīn biàn suí zhī xímièle.

Zhè bìngfēi yīn wéi xìnxīn běnshēn biàn xiǎole, ér shì yīnwèi tā bù zài zhuānzhù yú nàgè jīhuó xìnxīn de yuántóu.

Jiù zài yēsū zhuā zhù tā bìng shuōdao “nǐ zhè xiǎo xìn de rén nǎ, wèishéme yíhuò ne?” Dì nà yīkè……

yēsū bìngfēi zài zébèi bǐdé xìnxīn bùzú; xiāngfǎn, tā shì zài zhǐchū bǐdé qíshí shì yǒu xìnxīn de——tā de xìnxīn céng bèi jīhuóguò. Rán'ér, bǐdé yīn zhùshì huánjìng ér fēi jīdū, ràng yíhuò xímièle zhè fèn xìnxīn. Zhè jiēshìle yīgè shēnkè de zhēnlǐ: Xìnxīn yīn qǐshì ér jīhuó, zhǐyào nǐ chíxù zhuānzhù yú nà fèn qǐshì, xìnxīn jiù huì bǎochí huóyuè.

Dàn yīdàn nǐ jiāng jiāodiǎn cóng shén de huàyǔ zhuǎnyí dào huánjìng, cóng tā de yīngxǔ zhuǎnyí dào yǎnqián de nántí, cóng jīdū zhuǎnyí dào wéijī zhī shàng, xìnxīn biàn huì xímiè.

Zhè bìngfēi yīn wéi xìnxīn wěisuōle, ér shì yīnwèi nǐ bù zài zhuānzhù yú nàgè wéichí xìnxīn huóyuè de shìwù.

Zhèng yīn rúcǐ,“xī bó lái shū”12 zhāng 2 jié jiàodǎo wǒmen yào yǎngwàng yēsū——wǒmen xìnxīn de chuàngshǐ chéng zhōng zhě.

Yào chíxù yǎngwàng yēsū jīdū.

Yào jiāng jiāodiǎn suǒdìng zài tā shēnshang, yīnwèi tā shì chuàngshǐ chéng zhōng zhě. Shì tā kāiqǐle nǐ de xìnxīn, yěshì tā shǐ zhī déyǐ chéngquán. Zhǐyào nǐ dìngjīng yú tā——tā de huàyǔ hé tā de yīngxǔ——xìnxīn jiù huì bǎochí “kāiqǐ” zhuàngtài.

Xiànzài, ràng wǒmen bǎ zhè yīdiǎn yǔ nǐ zài běn xìliè kèchéng zhōngxué dào de yīqiè liánxì qǐlái.

Nǐ zhīdào zìjǐ zài jīdū lǐ shì gōng yì de. Dàn zhè yī zhēnlǐ shìfǒu yǐjīng “kāiqǐ”le nǐ huó chū gōng yì shēnghuó de xìnxīn?

Háishì shuō, zhè jǐnjǐn tíngliú zài tóunǎo rèn zhī céngmiàn?

Nǐ zhīdào yīn yēsū shòu de biān shāng nǐ yǐ dé yīzhì, dàn zhè yī zhēnlǐ shìfǒu yǐjīng jīhuóle nǐ jīnglì yīzhì xiǎnxiàn de xìnxīn?

Háishì shuō, nǐ réng zài nǔlì jīzǎn zúgòu de xìnxīn qù xiāngxìn zhè yīdiǎn?

Nǐ zhīdào shén huì gōngyìng nǐ yīqiè suǒ xū, dàn zhè yī qǐshì shìfǒu yǐjīng “kāiqǐ”le nǐ duì shén gōngyìng de xìnxīn? Háishì shuō, nǐ réng zài fèilì jiànlì guānyú cáiwù gōngyìng de xìnxīn?

“Zhīdào zhēnlǐ” yǔ “jīnglì zhēnlǐ” zhī jiān de qūbié, jiù zàiyú nàgè “kāiguān”.

Dāng qǐshì cóng tóunǎo jìnrù nèixīn dì nà yīkè, xìnxīn biàn bèi jīhuóle.

Ér dāng xìnxīn bèi jīhuó shí, shìqíng jiù huì fāshēng gǎibiàn.

Bùshì xúnxùjiànjìn, ér shìtúrán fāshēng; bùshì tōngguò màncháng de guòchéng, ér shì jièzhe dà néng.

Yīn wéi xìnxīn yīdàn “kāiqǐ”, jiù huì shìfàng shén de dà néng.

Ér shén de dà néng yùnzuò wúxū shíjiān, tā shì shùnjiān shēngxiào de.

“Yào yǒu guāng”——yúshì jiù yǒule guāng (chuàng shì jì 1:3).

“Lā sā lù, chūlái”——yúshì tā jiù chūláile (yuēhàn fúyīn 11:43).

“Zhùle ba! Jìngle ba!”——Yúshì fēnglàng jiù píngxíle (mǎ kě fúyīn 4:39).

Zhè jiùshì shén de dà néng shùnjiān yùnzuò de fāngshì.

Ér xìnxīn zhèng shì shìfàng zhè dà néng de yàoshi. Guānjiàn bù zàiyú xìnxīn shìfǒu “zúgòu dà”, ér zàiyú xìnxīn shìfǒu yǐ “kāiqǐ”.

Wǒ yào qiángdiào zhè yīdiǎn:

Dāng xìntú míngbái xìnxīn zài zìjǐ lǐmiàn zǎoyǐ wánbèi shí, biàn bù zài shìtú qù “péiyǎng” xìnxīn, ér shì kāishǐ xuéxí rúhé “jīhuó” tā. Ér jīhuó xìnxīn de tújìng, zhèng shì tōngguò qǐshì.

Nǐ yuè shì kànjiàn zìjǐ zài jīdū lǐ de shēnfèn, nǐ de xìnxīn jiù yuè huì bèi “kāiqǐ”. Zhè bìngfēi yīn wéi xìnxīn běnshēn zēngzhǎngle, ér shì yīnwèi nǐ de shǔ líng jué zhī jiāshēnle. Dāng xìntú míngbái xìnxīn běn yǐ wánquán shí, biàn bù zài shìtú qù “péiyǎng” tā. Zhè jiùshì zhuǎnbiàn, zhè jiùshì yī chǎng gémìng.

Nǐ bùshì zài péiyǎng xìnxīn, ér shì zài fāxiàn xìnxīn; nǐ bùshì zài ràng xìnxīn “shēngzhǎng”.

Nǐ shì zài “jīhuó” tā. Ér jīhuó de fǎ shēng, kào de shì kànjiàn, ér fēi nǔlì.

Guānjiàn diǎn jiù zài zhèlǐ: Dà duōshù xìntú zhī suǒyǐ cóng wèi yīn xìnxīn kàn dào chíxù de guǒ xiào, bìngfēi yīnwèi tāmen de xìnxīn tài xiǎo.

Ér shì yīnwèi tāmen de xìnxīn cóng wèi bèi “kāiqǐ”. Tāmen quèshí yǒngyǒu xìnxīn——“luómǎ shū”12 zhāng 3 jié duì cǐ yǒu què jù (“zhàozhe shén fēn gěi gè rén xìnxīn de dàxiǎo”), dàn zhè zhǒng xìnxīn chǔyú chénshuì, jìngzhǐ huò guānbì zhuàngtài; zhī suǒyǐ yīzhí chǔyú guānbì zhuàngtài, shì yīnwèi tāmen zhuānzhù yú shìtú “zēngzhǎng” xìnxīn, ér bùshì qù xuéxí rúhé “jīhuó” tā.

Tāmen mángyú péiyǎng zìjǐ běn yǐ yǒngyǒu de dōngxī, què hūlüèle lǐngshòu nà néng jiāng qí “kāiqǐ” de qǐshì.

Rán'ér, yīdàn nǐ míngbái xìnxīn wúxū zēngzhǎng, yīdàn nǐ kànjiàn tā běn yǐ wánquán, zhǐ xū jīhuó, yīqiè biàn huì fāshēng zhuǎnbiàn.

Nǐ bù zài fèilì qù péiyǎng gèng duō de xìnxīn, zhuǎn ér jíqǔ nàxiē néng kāiqǐ xìnxīn de qǐshì.

Nǐ bù zài shìtú qù “gǎnjué” gèng zìxìn, zhuǎn ér kāishǐ kàn dé gèng qīngxī.

Nǐ bù zài tōngguò shǔ líng cāoliàn lái shì tú zēngzhǎng xìnxīn, zhuǎn ér mò xiǎng nàxiē néng jīhuó xìnxīn de zhēnlǐ. Jiù zài qǐshì lín dào dì nà yīkè——dāng nǐ kànjiàn zìjǐ zài jīdū lǐ de shēnfèn, zài jīdū lǐ suǒ yǒngyǒu de chǎnyè, yǐjí shén yǐjīng chéngjiù de yīqiè shí——xìnxīn biàn bèi kāiqǐle, bùshì bùfèn kāiqǐ, ér shì wánquán kāiqǐ.

随之而来的便是结果。这并非因为你的信心增长了，而是因为你的信心被激活了。

这正是耶稣在《约翰福音》8章32节所表达的意思：“你们必晓得真理，真理必叫你们得以自由。”

让人得自由的是“晓得”真理——即确切地认识真理，而非仅仅试图去相信它。当你真正晓得某事，当它在你的意识中扎根，当你对它看得清清楚楚时，针对这一真理的信心便会被激活，而这种激活会立即带来自由。

Suí zhī ér lái de biàn shì jiéguǒ. Zhè bìngfēi yīnwèi nǐ de xìnxīn zēngzhǎngle, ér shì yīnwèi nǐ de xìnxīn bèi jīhuóle.

Zhè zhèng shì yēsū zài “yuēhàn fúyīn”8 zhāng 32 jié suǒ biǎodá de yìsi:“Nǐmen bì xiǎodé zhēnlǐ, zhēnlǐ bì jiào nǐmen déyǐ zìyóu.”

Ràng rén dé zìyóu de shì “xiǎodé” zhēnlǐ——jí quèqiè de rènshí zhēnlǐ, ér fēi jǐnjǐn shìtú qù xiāngxìn tā. Dāng nǐ zhēnzhèng xiǎodé mǒu shì, dāng tā zài nǐ de yìshí zhōng zhágēn, dāng nǐ duì tā kàn dé qīng qīngchǔ chǔ shí, zhēnduì zhè yī zhēnlǐ de xìnxīn biàn huì bèi jīhuó, ér zhè zhǒng jīhuó huì lìjí dài lái zìyóu.

( Fijian )   NA VEISAU E SEGA NI DUA E TUKUNA VEI IKO ME BALETA 

 Na Cava e Sega ni Tubu Kina na Vakabauta , E Veisautaka . 

      Na veika kece o sa vakavulici kina me baleta na tubu ni nomu vakabauta e cala. 

 E sega ni tubu na vakabauta. E sega ni tubu vakamalua ena veivakadodonutaki vakayalo kei na veika e sotavi. 

 Ka na gauna o sa kila kina na cava e cakava dina na vakabauta vakaivolatabu, na gauna o sa raica kina na vuna e sega ni tubu kina ia e veisau, o na muduka na nomu sasaga mo vakatorocaketaka e dua na ka sa tu vei iko ka tekivu vakayacora na veika sa solia vei iko na Kalou. 

 Oqo e veisautaka na ka kecega. 

 Sa vicasagavulu na yabaki na nodra vakavulici tiko na tamata lotu ni vakabauta e vaka e dua na masela. Tekivu vakalailai, vakayagataka, cakacakataka, tubu ena veigauna, kevaka o sega ni raica tiko na kena isau, e baleta ni se bera ni tubu vinaka na nomu vakabauta. 

 Ia na ivakaraitaki taucoko oqori e veisaqasaqa kei na ivolanikalou baleta ni sega vakadua ni tukuna na iVolatabu me baleta na tubu ni vakabauta. Sega vakadua. 

  Ia, e vakaraitaka na ivolanikalou ni vakabauta e cakacaka me vaka e dua na cina ni cina. E se ena se sega, cakacaka se moce, vakacakacakataki se sega ni cakacaka. 

 Ka ni o sa kunea na ka e flips na veisau oqori, ni o sa kila na vuna e sega ni tubu kina na vakabauta, ia e vuki ena dua na gauna, o na toso mai na veiyabaki ni veilecayaki ki na veivakacacani totolo. 

   Nikua, o na raica sara ga na kena cakacaka na vakabauta, na vuna e sega ni tubu kina, kei na cava e veisautaka. 

 Meda tekivu ena noda vakaraitaka na lasu e vesuki tu kina na tamata vakabauta ena sasaga tawamudu. 

 Na lasu oqo. O tekivu ena dua na vakabauta lailai ka ena masu, lolo, vuli iVolatabu, kei na veika vakayalo o sotava, sa tubu vakamalua ka kaukauwa cake na nomu vakabauta. Na levu ga ni nomu tubu, na levu tale ga ni vua o raica. Kevaka o sega ni raica tiko na kena isau, e baleta ni se bera ni levu na nomu vakabauta. E gadrevi mo tubu vakalevu cake na vakabauta. Ka ra dau vakayagataka kina na tamata lotu e vica vata na yabaki, so na gauna e vicasagavulu na yabaki, me ra saga me tubu na nodra vakabauta, me ra vakalevutaka, me ra kaukauwa cake, me ra vakatorocaketaka ena veivakatovotovo vakayalo, ka ra sa oca baleta ni ra sa cakacaka tiko me ra tubu e dua na ka e tukuna na ivolanikalou ni sega ni tubu. 

 Raica na ka e tukuna o Jisu Karisito ena Luke 17:5-6. 

  Eratou sa lako mai vei Jisu na tisaipeli ka kaya, "Turaga, vakalevutaka na neitou vakabauta." Erau vinakata me levu cake na nodrau vakabauta. Erau vinakata me vukei rau o Jisu me tubu na nodrau vakabauta. 

 Na cava e kaya o Jisu? 

 E soli beka vei ira e dua na porokaramu ni vakatorocaketaki ni vakabauta? E vakavulici ira vakacava na vakatovotovo me vaqaqacotaka nodra vakabauta? Sega. 

 E kaya o Jisu, kevaka e tu vei kemuni na vakabauta me vaka e dua na sore ni musita, o ni na kaya vua na vunikau, "Mo cavu tani mai na wakana, ka teivaki ki wasawasa, ka na talairawarawa vei kemuni." Kevaka e tiko vei iko na vakabauta lailai me vaka na sore ni musita, o na rawa ni tosoya na veiulunivanua. 

 Na sorenikau lailai duadua, na levu lailai duadua, ka sa rauta. O raica na ka e tukuna tiko o Jisu? 

 Na leqa e sega ni levu ni nomu vakabauta. Na leqa e tiko oya se o vakayagataka tiko na vakabauta e tu vei iko. 

 Eratou kerea tiko na tisaipeli me levu cake na nodratou vakabauta ena gauna e tukuna tiko kina vei iratou o Jisu ni sa rauta na vakabauta sa tu vei iratou. 

 Era nanuma ni ra gadreva na vakabauta levu cake. 

 E kaya o Jisu Karisito ni dodonu me ra vakayacora na vakabauta era taukena. 

 Ka sai koya oqori na ulutaga dina vei ira e levu na tamata vakabauta nikua. 

  Era sa saga tiko me ra tubu e dua na ka sa tu vei ira ka sega ni vakayacora.

 E vakadodonutaka vakaoti na ka oqo na Roma 12:3 . E tukuni kina, "Sa solia na Kalou vei ira na tamata yadua na i vakarau ni vakabauta." 

 Cakacaka, gauna sa oti, caka, sa oti. 

 Sa soli vei ira na tamata lotu yadua na ivakarau ni vakabauta. Sega ni lailai na vakabauta e gadrevi me tubu . 

 Na ivakarau, na levu taucoko, na iwase taucoko. 

 O sa gadreva vakalevu cake na vakabauta. E tu vei iko na vakabauta. 

 Na taro, e vakalivalivataki se vakalivalivataki?   

 E cakacaka tiko se sa moce tiko? 

 E cakacaka se sega ni cakacaka? 

 Na isau ni taro oqori e vakatau kina se o raica na vua se o tiko ga. 

 Au kila vinaka sara oqo.  "Na vakabauta e sega ni tubu. Na vakabauta e."

 Na Cava e Sega ni Tubu Kina na Vakabauta — E Veisau . 

  Na vakabauta ni Kalou e soli vei iko taucoko ena veivakabulai. Na ka e tubu e sega ni vakabauta vakataki koya, ia na nomu kila na vakabauta o sa taukena tu. 

 Ka ni sa tubu cake na nomu vakasama, sa vakacakacakataki na nomu vakabauta. 

 E sega ni levu cake na vakabauta. E veisau. 

 E sega ni tubu na vakabauta. 

 Na vakabauta e, na malanivosa oqori e dodonu me veisautaka na sala o torova kina na nomu lako vata kei na Kalou. 

  Baleta kevaka e sega ni tubu na vakabauta, sa qai lesu tale ki muri na ivakaraitaki taucoko ni kena sagai me vakatorocaketaki vakalevu cake na vakabauta. 

 O sega ni saga tiko mo rawata e dua na ka e sega vei iko.

  O sa vulica tiko mo vakayagataka e dua na ka o sa taukena tu. 

 O koya gona, na cava e veisautaka na vakabauta? 

Na cava e vakabulabulataka na vakabauta sa tu vei iko? 

 Na kena isau sai koya na ivakatakila. 

 Vakabibi, na ivakatakila ni veika o sa taukena tu vei Karisito. 

 Raica mada na Roma 10:17 . E tukuni kina, "O koya gona na vakabauta sa lako mai ena rogoca kei na rogoca ena vosa ni Kalou." 

 Na vakabauta e lako mai ena rogoca na Vosa, sega ena tovolea, sega ena sasaga, sega ena vakatovotovo vakayalo e vakarautaki me tubu kina na nomu vakabauta, e lako mai ena rogoca na Vosa ni Kalou. 

 Ka ni o rogoca, ni sa curuma yani vakatitobu na Vosa, ni sa mataka na ivakatakila, sa vakacakacakataki na vakabauta, sega vakamalua, ia vakasauri, me vaka e dua na cina ni cina. 

 Vakasamataka mada na kena cakacaka e dua na switch ni rarama 💡. Na livaliva e dau tiko ena wiring, dau tiko, dau tiko, ia na rumu e butobuto tikoga me yacova ni o sa flip na veisau. Ka ni o flip kina, na rarama e sega ni tubu vakamalua me rarama cake ena veigauna. E lako mai ena gauna sara ga oqo, taucoko, taucoko. 

 Oqori sara ga na sala e cakacaka kina na vakabauta. Na vakabauta sa tu vei iko. 

 E vakadeitaka qori na Roma 12:3 .  Ni sa loloma soli wale sa soli vei au, au sa kaya kina vei kemuni yadua: Dou kakua ni dokai kemudou vakalevu cake mai na kena e dodonu mo dou, ia mo dou vakasamataki kemudou ena yalomatua, me vaka na vakabauta sa solia vei kemudou yadua na Kalou.

 Na Kalou e cakava vei iko ena veivakabulai. E tiko kina, taucoko, sinai, ia e moce tu me yacova ni sa veisautaka e dua na ka. 

 Na ka e veisautaka oya na ivakatakila. 

  Na gauna ga o raica kina e dua na ka ena Vosa ni Kalou, na gauna e curu kina na dina mai na ulumu ki na lomamu, na vakabauta e cakacaka, sega vakatikina, taucoko ena gauna o ya. 

  Meu vakaraitaka mada vei kemuni na ivakavuvuli oqo ena ivolanikalou. 

 Ena Maciu 15:21-28, e lako mai vei Jisu e dua na yalewa ni Kenani ka kerea me vakabulai na luvena yalewa. E sega ni sauma o Jisu ena imatai ni gauna. Eratou via vakatalai koya na nona tisaipeli.  E kaya sara mada ga o Jisu ni a talai ga vei ira na sipi yali ni Isireli. 

 Na veika kece me baleta na ituvaki e kaya ni sega. 

 Ia e gumatua tiko ga na marama oya.   Ka qai tukuna o Jisu e dua na ka e vaka me kaukauwa. 

 "E sega ni dodonu me tauri na nodra madrai na gone ka biu vei ira na koli." 

  Na nona sauma na marama e vakaraitaka na gauna e veisau kina na vakabauta. 

 Sa kaya ko koya, "E dina, Turaga. Ia ko ira na koli era sa kania na tikitiki ni kakana sa lutu mai na teveli ni nodra turaga." 

 O raica na ka e yaco? 

 E rogoca o Jisu ni kacivaka na veivakabulai ni madrai ni gone.

  Ka ena gauna sara ga o ya, sa yaco mai kina na ivakatakila. Kevaka na veivakabulai e madrai kei na madrai e baleta na kana, sa qai rawa na veivakabulai. 

  E veivakarautaki. 

 E veivakabulabulataki. 

 E kena ibalebale me tauri ka vakayagataki. 

 Kei ira mada ga na koli, o ira mada ga era tiko ena taudaku ni veiyalayalati era rawata na kakana draudrau. 

 E sega ni tubu vakamalua na nona vakabauta ena veitalanoa o ya. E a vakalivalivataki ena dua na gauna ni ivakatakila.

  Sa qai sauma o Jisu, "Isa, yalewa, sa levu na nomu vakabauta. Me yaco vei iko na ka o sa vinakata." 

 Na vakabauta levu, sega baleta ni a cakacakataka ena veigauna, baleta ni ivakatakila e vakayacora ena dua na gauna lekaleka. 

 Se raica na turaganivalu ena Maciu 8. E lako mai vei Jisu ka kerea me vakabulai na nona tamata. E tukuna o Jisu me lako mai ina nona vale. Sa qai kaya na turaganivalu, "Turaga, au sa sega ni ganita mo ni curu mai ki na ruku ni noqu vale, ia mo ni vosataka ga e dua na vosa, ena qai vakabulai kina na noqu tamata. Ni'u sa tamata sa lewai au, ka sa tu vei au na sotia." Ia ka'u sa kaya vua oqo, "Lako," sa lako ko koya. Ia vua e dua tale, "Lako mai," a sa lako mai ko koya. Ia vua na noqu tamata, mo cakava oqo, ka sa cakava o koya. 

 E kila vinaka na turaganivalu na lewa. E raica ni cakacaka o Jisu ena ruku ni ivakavuvuli vata ga oya. 

 Vosataka na vosa ka sa oti.

  Na gauna ga e yaco kina na ivakatakila oya, sa qai cila na vakabauta. 

 E tukuna o Jisu ena Maciu 8:10, "Au sa sega ni kunea e dua na vakabauta levu vakaoqo. Sega, e segai vei ira na Isireli." 

 Na vakabauta levu e sega ni tubu ena veiyabaki, ia e vakacakacakataki ena dua na gauna ni kila ka. 

 Meu solia mada vei kemuni e dua tale na ivakaraitaki kaukauwa. 

 Vakasamataki Pita ena Maciu 16. Sa tarogi iratou na tisaipeli o Jisu, "O cei dou sa kaya ni'u sa?" Sa qai sauma o Pita, "Oi kemuni na Karisito, na Luve ni Kalou bula." 

 Ka sauma o Jisu ena Maciu 16:17, "O sa kalougata, Saimoni Pajona, ni sa sega ni vakatakila vei iko na lewe kei na dra, ia na Tamaqu ga sa tiko mai lomalagi." 

 E sega ni vakaraitaka na lewe kei na dra. E vakayacora na Tamada. 

  Vakatakila. Ka na gauna ga e tara kina na loma i Pita na ivakatakila oqori, sa qai cila na vakabauta ena veika kece e tukuna ka cakava o Jisu. 

 Sega baleta ni sa tubu tiko na nona vakabauta o Pita ena veigauna, baleta ena gauna o ya e raica kina o cei o Jisu ka raica na vakabauta vakacakacakataki. 

   Se vakasamataki ira na tisaipeli ena sala ki Emeo ena Luke 24. Era a lako vata kei Jisu Karisito sa tucake tale me vica vata na auwa ka ra sega ni kilai Koya. E vakavulici ira mai na ivolanikalou. E vakamacalataka na veika kece me baleti Koya. Ia e sega ni yaga na nodra vakabauta. 

 Ka qai yaco ena Luke 24:31, ni sa tadola na matadrau ka rau sa kilai Koya. 

 Sa tadola na matadrau. A yaco na ivakatakila. 

 Ka ena gauna sara ga o ya, na veika kece e vakavulica vei ira o Jisu, na veika kece era sa vakadinadinataka, na veika kece era sa rogoca sa vakaibalebale vakasauri.

  E veisau na vakabauta, sega ni vakamalua ena veivosaki.

  Vakasauri ga, ni sa mataka mai na ivakatakila, oqo na ivakarau ena ivolanikalou taucoko. 

 Na tamata yadua e ciqoma mai vei Jisu Karisito e sotava e dua na gauna e veisau kina na vakabauta. 

 Sega ena tubu vakamalua, ia ena ivakatakila vakasauri. 

Era raica e dua na ka, era kila e dua na ka, e curuma yani na dina ka vakayaloqaqataki na vakabauta. 

 Pita lako voli ena dela ni wai ena Maciu 14. Na gauna ga e kaya kina o Jisu Karisito mo lako mai, sa yaco mai na ivakatakila.  Kevaka e kaya lako mai, au rawa ni lako ena dela ni wai.  E veisau na vakabauta ka lako o koya sega baleta ni sa tubu na nona vakabauta me lako ena dela ni wai ia baleta ni ivakatakila e vakabulabulataka na vakabauta sa tu vua. 

 Na ka oqo e dua na ka bibi me kilai. Ni sa tekivu me luvu o Pita, e sega ni baleta ni sa lailai sobu na nona vakabauta. E baleta ni sa veisau na nona vakasama mai na ivakatakila ki na ituvaki. 

 Na ivakatakila e yavutaki ena kila ka ni ivakatakila; ituvaki e yavutaki ena kila vakayalo.

 E raica o Pita na ua ka sega ni raici Jisu Karisito. Ka ni sa veisau na nona vakasama, ni sa muduka na nona cakacaka mai na ivakatakila ka tekivu cakacaka mai na rai, sa mate na vakabauta. 

 Sega ni baleta ni sa lailai sobu na vakabauta, baleta ni sa muduka na nona vakasamataka na ka e vakavuna. 

 Na gauna ga e tauri koya kina o Jisu ka kaya, "O iko sa lailai na nomu vakabauta, na cava o sa vakatitiqa kina?" 

 E sega ni vunauci Pita tiko o Jisu ni sega ni rauta na nona vakabauta. E dusia tiko ni tiko vei Pita na vakabauta. Sa vakalivalivataki oti. Ka qai laiva o Pita me bokoca na vakatitiqa ena nona raica na ituvaki ka sega ni rai vei Karisito. Oqo e vakaraitaka e dua na ka titobu. Na vakabauta e veisau ena ivakatakila. Ka sa tiko ga ena gauna ga o vakanamata tikoga kina ki na ivakatakila. 

  Ia ena gauna ga o sa veisautaka kina na vakasama mai na vosa ni Kalou ki na ituvaki, mai na Nona yalayala ki na leqa o raica, mai vei Karisito ki na leqa, sa na mate na vakabauta. 

 Sega ni baleta ni sa lailai sobu na vakabauta, baleta ni o sa sega ni vakasamataka tiko na ka e vakavuna me cakacaka tiko. 

 Oqo na vuna e vakaroti keda kina na Iperiu 12:2 me da rai tiko vei Jisu, na i vakatekivu ka vakaotia na noda vakabauta. 

 Mo raici Jisu Karisito tikoga. 

 Mo vakanamata tikoga vei KOYA baleta ni o Koya na Daunivolavola ka Dauveivakaoti. E tekivuna na nomu vakabauta. E vakaotia o Koya. 

   Ka me vaka ga ni o raici KOYA tiko, na Nona Vosa, na Nona yalayala, na vakabauta e tiko ga vakalivaliva. 

  Ia, meda semati oqo ki na veika kece o sa vulica ena veitarataravi oqo. 

 O kila ni o sa yalododonu vei Karisito. Ia sa veisautaka beka na dina oqori na nomu vakabauta ki na bula dodonu? 

 Se sa kila tu ga na ulu? 

 O kila ni o sa vakabulai ena veivakacacani i Jisu, ia e sa vakabulabulataka beka na dina oqori na nomu vakabauta me baleta na kena vakaraitaki? 

 Se o se saga tiko beka mo tubucake na vakabauta mo vakabauta kina? 

 O kila ni Kalou e vakarautaka na veika kece o gadreva, ia e sa veisautaka beka na ivakatakila oqori na nomu vakabauta me baleta na veivakarautaki? Se o se saga tiko ga mo vakatorocaketaka na vakabauta me baleta na ilavo? 

 Na duidui ni kena kilai na dina kei na kena sotavi na dina sai koya na veisau. 

 Ena gauna e toso kina na ivakatakila mai na ulumu ki na lomamu, sa vakabulabulataka na vakabauta. 

 Ka ni sa cakacaka na vakabauta, sa veisau na veika. 

 Sega vakamalua, vakasauri, sega ena iwalewale, ena kaukauwa. 

 Baleta na vakabauta, ni sa tu, e sereka na kaukauwa ni Kalou. 

  Na kaukauwa ni Kalou e sega ni gadreva na gauna me cakacaka kina. E cakacaka sara ga. 

  Me tiko na rarama.  Na rarama e tiko ena Vakatekivu 1:3. 

 Lasarusa, lako mai. Ka sa basika mai ena Joni 11:43. 

  Sautu, mo vakacegu. Sa qai cegu na cagilaba ena Marika 4:39. 

 Oqori na sala e cakacaka kina ena gauna vata ga oqori na kaukauwa ni Kalou.

 Na vakabauta e ka e sereka. Sega ni vakabauta e sa tubu levu sara. Vakabauta ni sa veisautaki. 

 Au a tukuna ena kaukauwa. 

 Na tamata vakabauta e kila ni sa taucoko tu na vakabauta e lomana sa muduka na nona saga me vakatorocaketaka ka tekivu vulica me vakayacora. Na veivakabulabulataki e lako mai ena ivakatakila. 

 Na levu ga ni nomu raica se o cei o iko vei Karisito, na levu tale ga ni nomu vakabauta e veisau. E sega ni baleta ni tubu na vakabauta, ia baleta ni tubu na vakasama. 

   Na tamata vakabauta e kila ni sa taucoko tu na vakabauta e sa muduka na nona saga me vakatorocaketaka. Oqori na veisau. Oqori na veisau. 

 O sega ni vakatorocaketaka tiko na vakabauta, o sa kunea tiko na vakabauta. O sa tubu tiko na vakabauta.

 O sa vakayacora tiko. Na veivakabulabulataki e yaco ena rai, sega ni sasaga. 

 Oqo na vanua e yaco mai kina na ka kecega ki na dua na tikina. Na vuna era sega vakadua ni raica kina e levu na tamata vakabauta na vua tudei mai na nodra vakabauta e sega ni baleta ni sa rui lailai na nodra vakabauta. 

  E baleta ni sega vakadua ni veisau na nodra vakabauta. E tiko vei ira na vakabauta. E vakadeitaka na Roma 12:3, (me salavata kei na vakabauta sa wasea na Kalou vei kemuni yadua.) ia e sa moce tu, sega ni cakacaka, sa boko, ka sa boko tiko baleta ni ra sa vakanamata tiko ki na kena sagai me tubu ka sega ni vulica na veika e vakayacora. 

 Era sa cakacaka tiko me ra vakatorocaketaka e dua na ka sa tu vei ira ka sega ni ciqoma na ivakatakila e veisautaka. 

 Ia ni o sa kila ni sega ni tubu na vakabauta, ni o sa raica ni sa taucoko sara ka sa gadrevi ga mo vakayacora, sa veisau na ka kecega. 

 O sa muduka na nomu saga mo vakatorocaketaka e levu cake na vakabauta ka tekivu kana ena ivakatakila e veisautaka na vakabauta. 

 O sa muduka na nomu saga mo vakila na nuidei ka tekivu mo raica vakamatata cake.

 O sa muduka na cakacaka vakayalo me tubu kina na nomu vakabauta ka tekivu vakasamataka vakatitobu na dina e vakabulabulataka na nomu vakabauta. Ka na gauna e yaco mai kina na ivakatakila, na gauna o raica kina se o cei o iko vei Karisito, na cava e tu vei iko vei Karisito, na cava sa cakava oti na Kalou, sa veisau na vakabauta, sega vakatikina, ia e taucoko sara. 

Na kena itinitini e muri. Sega baleta ni tubu na nomu vakabauta, baleta ni cakacaka na nomu vakabauta. 

 Oqo sara ga na ka e vakaibalebaletaka o Jisu ena Joni 8:32 ena nona kaya, "Ia dou na kila na ka dina, ia na ka dina ena sereki kemudou." 

 Na nomu kila na dina e vakavuna mo galala, sega ni saga mo vakabauta na dina, mo kila. Ni o kila e dua na ka, ni sa vakatikori ena nomu vakasama, ni o sa raica vakamatata, na vakabauta me baleta na dina oqori e vakabulabulataka ka vakabulabulataka e vakavuna na galala ena gauna sara ga oqori.

(Indonesian)  SAKLAR YANG TIDAK PERNAH DIBERITAHUKAN KEPADA ANDA 

Mengapa Iman Tidak Tumbuh, Melainkan Menyala

Segala sesuatu yang telah diajarkan kepada Anda tentang menumbuhkan iman ternyata keliru.

Iman tidak tumbuh. Iman tidak bertambah secara bertahap melalui disiplin rohani dan pengalaman.

Begitu Anda memahami apa sebenarnya fungsi iman menurut Alkitab—dan mengapa iman tidak tumbuh melainkan menyala—Anda akan berhenti bersusah payah mengembangkan sesuatu yang sebenarnya sudah Anda miliki, dan mulai mengaktifkan apa yang telah Tuhan berikan kepada Anda.

Hal ini mengubah segalanya.

Selama berpuluh-puluh tahun, orang percaya diajarkan bahwa iman itu seperti otot. Mulailah dari yang kecil, latih dan gunakanlah, kembangkan seiring waktu; dan jika Anda tidak melihat hasilnya, itu karena iman Anda belum cukup tumbuh.

Namun, seluruh konsep tersebut bertentangan dengan Kitab Suci, karena Alkitab tidak pernah sekalipun berbicara tentang iman yang tumbuh. Tidak pernah sama sekali.

Sebaliknya, Kitab Suci mengungkapkan bahwa iman bekerja seperti saklar lampu. Iman itu kondisinya menyala atau mati, aktif atau tidak aktif.

Dan ketika Anda menemukan apa yang menggerakkan saklar itu—ketika Anda memahami mengapa iman tidak tumbuh melainkan menyala seketika—Anda akan beralih dari frustrasi bertahun-tahun menuju terobosan yang instan.

Hari ini, Anda akan melihat dengan jelas bagaimana iman bekerja, mengapa iman tidak tumbuh, dan apa yang membuatnya menyala.

Mari kita mulai dengan membongkar kebohongan yang membuat orang percaya terjebak dalam upaya keras yang tiada henti.

Kebohongannya adalah ini: Anda memulai dengan sedikit iman, lalu melalui doa, puasa, pendalaman Alkitab, dan pengalaman rohani, iman Anda perlahan-lahan menjadi lebih besar dan lebih kuat. Semakin Anda mengembangkannya, semakin banyak hasil yang Anda lihat. Jika Anda tidak melihat hasilnya, itu karena iman Anda belum cukup besar. Anda perlu menumbuhkan iman lebih lagi. Maka, orang-orang percaya menghabiskan waktu bertahun-tahun, bahkan terkadang berpuluh-puluh tahun, untuk mencoba menumbuhkan iman mereka—berusaha membuatnya lebih besar, lebih kuat, dan mengembangkannya melalui latihan-latihan rohani. Mereka pun kelelahan karena berupaya menumbuhkan sesuatu yang, menurut Kitab Suci, tidak tumbuh.

Perhatikan apa yang dikatakan Yesus Kristus dalam Lukas 17:5-6.

Para murid datang kepada Yesus dan berkata, "Tuhan, tambahkanlah iman kami." Mereka menginginkan iman yang lebih besar. Mereka ingin Yesus membantu mereka menumbuhkan iman mereka.

Dan apa jawaban Yesus?

Apakah Dia memberikan program pengembangan iman kepada mereka? Apakah Dia mengajarkan latihan-latihan untuk menguatkan iman mereka? Tidak.

Yesus berkata, jika kamu memiliki iman sebesar biji sesawi saja, kamu dapat berkata kepada pohon ara itu, "Tercabutlah engkau sampai ke akar-akarnya dan tertanamlah di dalam laut," maka pohon itu akan menurutimu. Jika kamu memiliki iman sekecil biji sesawi, kamu bisa memindahkan gunung.

Biji yang paling kecil, jumlah yang paling sedikit, namun itu sudah cukup. Apakah Anda menangkap maksud Yesus?

Masalahnya bukanlah seberapa besar iman Anda. Masalahnya adalah apakah Anda menggunakan iman yang sudah Anda miliki itu.

Para murid meminta tambahan iman, padahal Yesus mengatakan bahwa iman yang sudah mereka miliki itu sebenarnya sudah cukup.

Mereka mengira mereka membutuhkan iman yang lebih besar.

Yesus Kristus mengatakan bahwa mereka perlu mengaktifkan iman yang sudah mereka miliki.

Dan itulah persoalan yang sebenarnya dihadapi kebanyakan orang percaya saat ini.

Mereka berusaha menumbuhkan sesuatu yang sebenarnya sudah mereka miliki, alih-alih mengaktifkannya.

Roma 12:3 menjawab hal ini dengan tuntas. Ayat itu mengatakan, "Tuhan telah membagikan kepada setiap orang ukuran iman."

"Membagikan"—bentuk lampau (*past tense*), sudah dilakukan, sudah selesai.

Setiap orang percaya telah diberi ukuran iman tersebut. Bukan iman kecil yang perlu ditumbuhkan lagi.

Ukuran itu, jumlah penuhnya, porsi lengkapnya.

Anda tidak membutuhkan iman yang lebih besar. Anda sudah memiliki iman itu.

Pertanyaannya adalah: apakah iman itu sedang aktif atau tidak aktif?    

 Apakah itu sedang bekerja atau tidak aktif? 

 Apakah itu aktif atau tidak aktif? 

 Dan jawaban atas pertanyaan itu menentukan apakah Anda melihat hasilnya atau justru jalan di tempat. 

 Saya sangat memahami hal ini. "Iman tidak bertumbuh. Iman itu *ada*."

 Mengapa Iman Tidak Bertumbuh — Iman Itu Diaktifkan 

  Iman dari Tuhan diberikan kepada Anda secara utuh saat Anda diselamatkan. Yang bertumbuh bukanlah iman itu sendiri, melainkan kesadaran Anda akan iman yang sudah Anda miliki. 

 Dan seiring meningkatnya kesadaran Anda, iman Anda pun menjadi aktif. 

 Iman itu tidak menjadi lebih besar. Iman itu *diaktifkan*. 

 Iman tidak bertumbuh. 

 "Iman itu ada"—kalimat ini seharusnya mengubah secara radikal cara Anda menjalani hidup bersama Allah. 

  Karena jika iman tidak bertumbuh, maka seluruh pola pikir yang berusaha mengembangkan iman agar lebih besar itu keliru. 

 Anda tidak sedang berusaha mendapatkan sesuatu yang belum Anda miliki.

  Anda sedang belajar mengaktifkan sesuatu yang sudah Anda miliki. 

 Jadi, apa yang mengaktifkan iman? 

Apa yang mengaktifkan iman yang sudah Anda miliki?

Jawabannya adalah pewahyuan.

Secara khusus, pewahyuan tentang apa yang sudah Anda miliki di dalam Kristus.

Perhatikan Roma 10:17. Ayat itu berkata, "Jadi, iman timbul dari pendengaran, dan pendengaran oleh firman Tuhan."

Iman timbul karena mendengar Firman—bukan karena usaha keras, bukan karena pergumulan, bukan karena latihan rohani yang dirancang untuk menumbuhkan iman—melainkan karena mendengar Firman Tuhan.

Dan saat Anda mendengar, saat Firman itu meresap lebih dalam, saat pewahyuan itu muncul, iman pun aktif—bukan secara bertahap, melainkan seketika, seperti sakelar lampu.

Pikirkan bagaimana cara kerja sakelar lampu 💡. Aliran listrik selalu ada di dalam kabel, selalu tersedia, namun ruangan tetap gelap sampai Anda menekan sakelarnya. Dan saat Anda menekannya, cahaya tidak perlahan-lahan menjadi terang seiring berjalannya waktu. Cahaya itu menyala seketika, sepenuhnya, dan utuh.

Begitulah tepatnya cara kerja iman. Iman itu sudah ada di dalam diri Anda.

Roma 12:3 menegaskannya. Sebab oleh kasih karunia yang dianugerahkan kepadaku, aku berkata kepada setiap orang di antara kamu: Janganlah kamu memikirkan hal-hal yang lebih tinggi daripada yang patut kamu pikirkan, tetapi hendaklah kamu berpikir secara bijaksana, sesuai dengan ukuran iman yang telah Tuhan bagikan kepada kamu masing-masing.

Tuhan telah membagikannya kepada Anda saat Anda diselamatkan. Iman itu ada di sana—utuh dan penuh—namun tidak aktif sampai ada sesuatu yang menyalakannya.

Dan hal yang menyalakannya adalah pewahyuan.

Saat Anda melihat sesuatu dalam Firman Tuhan, saat kebenaran meresap dari pikiran ke hati Anda, iman pun aktif—bukan sebagian, melainkan sepenuhnya pada saat itu juga.

Izinkan saya menunjukkan prinsip ini dalam Alkitab.

Dalam Matius 15:21-28, seorang wanita Kanaan datang kepada Yesus memohon kesembuhan bagi putrinya. Awalnya, Yesus tidak menanggapi. Murid-murid-Nya ingin menyuruh wanita itu pergi. Yesus bahkan berkata bahwa Dia hanya diutus kepada domba-domba yang hilang dari umat Israel.

Segala sesuatu dalam situasi itu seolah mengatakan "tidak".

Namun, wanita itu tetap gigih. Lalu Yesus mengucapkan sesuatu yang terdengar keras.

"Tidak patut mengambil roti anak-anak dan melemparkannya kepada anjing."

Dan tanggapan wanita itu memperlihatkan saat imannya mulai menyala.

Ia berkata, "Benar, Tuhan. Namun anjing-anjing pun makan remah-remah yang jatuh dari meja tuannya."

Apakah Anda melihat apa yang terjadi?

Ia mendengar Yesus menyebut kesembuhan sebagai roti bagi anak-anak.

Dan seketika itu juga, pewahyuan datang. Jika kesembuhan adalah roti dan roti itu untuk dimakan, maka kesembuhan itu tersedia.

Itu adalah penyediaan.

Itu adalah santapan.

Itu dimaksudkan untuk diambil dan dinikmati.

Dan bahkan anjing-anjing—bahkan mereka yang berada di luar perjanjian—mendapatkan remah-remah itu.

Imannya tidak tumbuh secara bertahap melalui percakapan itu. Iman itu menyala dalam satu momen pewahyuan.

Dan Yesus menjawab, "Hai wanita, besar imanmu. Jadilah kepadamu seperti yang kaukehendaki."

Iman yang besar, bukan karena ia mengupayakannya seiring waktu, melainkan karena pewahyuan mengaktifkannya dalam sekejap.

Atau perhatikan perwira Romawi dalam Matius 8. Ia datang kepada Yesus memohon kesembuhan bagi hambanya. Yesus menawarkan diri untuk datang ke rumahnya. Namun perwira itu berkata, "Tuhan, aku tidak layak menerima-Mu di bawah atap rumahku, tetapi katakan saja sepatah kata, maka hambaku akan sembuh. Sebab aku sendiri seorang bawahan, dan di bawahku ada prajurit-prajurit." Aku berkata kepada yang seorang, "Pergi," maka ia pergi. Dan kepada yang lain, "Datang," maka ia datang. Dan kepada hambaku, "Lakukan ini," maka ia melakukannya.

Perwira itu memahami otoritas. Ia melihat bahwa Yesus bekerja berdasarkan prinsip yang sama.

Ucapkan firman itu, maka hal itu terjadi.

Dan saat pewahyuan itu datang, iman pun menyala.

Yesus berkata dalam Matius 8:10, "Aku belum pernah menemukan iman sebesar ini." Tidak, bukan di Israel.

Iman yang besar tidak terbentuk selama bertahun-tahun, melainkan bangkit seketika saat munculnya pemahaman.

Izinkan saya memberikan contoh lain yang luar biasa.

Perhatikan kisah Petrus dalam Matius 16. Yesus bertanya kepada murid-murid-Nya, "Menurut kamu, siapakah Aku ini?" Lalu Petrus menjawab, "Engkau adalah Mesias, Anak Tuhan yang hidup."

Dan Yesus menanggapi dalam Matius 16:17, "Berbahagialah engkau, Simon bin Yunus, sebab bukan manusia yang menyatakan hal itu kepadamu, melainkan Bapa-Ku yang di sorga."

Bukan manusia yang menyatakannya. Bapa-lah yang melakukannya.

Wahyu. Dan saat wahyu itu menyentuh hati Petrus, iman akan segala perkataan dan perbuatan Yesus pun bangkit seketika.

Bukan karena Petrus telah memupuk imannya seiring berjalannya waktu, melainkan karena pada saat itu ia melihat siapa Yesus sebenarnya—dan penglihatan itu membangkitkan imannya.

Atau perhatikan murid-murid dalam perjalanan ke Emaus di Lukas 24. Mereka berjalan bersama Yesus Kristus yang telah bangkit selama berjam-jam tanpa mengenali-Nya. Dia mengajar mereka dari Kitab Suci. Dia menjelaskan segala sesuatu mengenai diri-Nya. Namun, iman mereka tetap tidak bangkit.

Lalu dalam Lukas 24:31, mata mereka terbuka dan mereka mengenali-Nya.

Mata mereka terbuka. Wahyu pun terjadi.

Dan pada saat itu juga, segala sesuatu yang telah Yesus ajarkan, segala yang telah mereka saksikan, dan segala yang telah mereka dengar tiba-tiba menjadi masuk akal.

Iman bangkit seketika, bukan secara bertahap melalui percakapan itu.

Tiba-tiba, saat wahyu itu tersingkap—inilah pola yang terlihat di sepanjang Kitab Suci.

Setiap orang yang menerima sesuatu dari Yesus Kristus mengalami momen ketika iman mereka bangkit seketika.

Bukan melalui pertumbuhan bertahap, melainkan melalui wahyu yang datang tiba-tiba.

Mereka melihat sesuatu, mereka memahami sesuatu; kebenaran meresap dan iman pun aktif.

Perhatikan saat Petrus berjalan di atas air dalam Matius 14. Begitu Yesus Kristus berkata "mari" atau "datanglah", datanglah sebuah penyingkapan (wahyu). Jika Dia berkata "mari", maka aku bisa berjalan di atas air. Iman pun aktif, dan ia berjalan bukan karena imannya telah bertumbuh hingga mampu berjalan di atas air, melainkan karena penyingkapan itu mengaktifkan iman yang sudah ia miliki.

Dan ada satu hal penting yang perlu dipahami. Saat Petrus mulai tenggelam, itu bukan karena imannya menyusut. Hal itu terjadi karena fokusnya beralih dari penyingkapan kepada keadaan di sekitarnya.

Penyingkapan didasarkan pada pengetahuan yang berasal dari wahyu; sedangkan keadaan didasarkan pada pengetahuan indrawi.

Petrus memandang ombak, bukan Yesus Kristus. Dan ketika fokusnya beralih—ketika ia berhenti bertindak berdasarkan penyingkapan dan mulai bertindak berdasarkan apa yang dilihatnya—iman itu pun menjadi tidak aktif.

Bukan karena ukuran imannya berkurang, melainkan karena ia berhenti berfokus pada hal yang mengaktifkan iman tersebut.

Lalu saat Yesus memegang tangannya dan berkata, "Hai orang yang kurang percaya, mengapa engkau bimbang?"

Yesus tidak sedang menegur Petrus karena kurangnya iman. Dia justru menunjukkan bahwa Petrus sebenarnya memiliki iman. Iman itu sudah aktif. Namun, Petrus membiarkan keraguan mematikannya dengan cara memandang keadaan alih-alih memandang Kristus. Hal ini mengungkapkan sesuatu yang mendalam: iman menjadi aktif melalui penyingkapan, dan iman itu tetap aktif selama Anda terus memusatkan perhatian pada penyingkapan tersebut.

Namun, begitu Anda mengalihkan fokus dari firman Tuhan kepada keadaan, dari janji-Nya kepada masalah yang tampak di depan mata, atau dari Kristus kepada krisis, iman itu pun menjadi tidak aktif.

Bukan karena iman Anda menyusut, melainkan karena Anda berhenti berfokus pada hal yang menjaganya tetap aktif.

Itulah sebabnya Ibrani 12:2 memerintahkan kita untuk senantiasa memandang kepada Yesus, yang memimpin dan menyempurnakan iman kita.

Teruslah memandang Yesus Kristus.

Jagalah fokus Anda kepada-Nya, karena Dialah Sang Pemimpin dan Penyempurna iman. Dialah yang memulai iman Anda, dan Dialah yang menyempurnakannya. Dan selama Anda memandang kepada-Nya, kepada Firman-Nya, dan kepada janji-janji-Nya, iman Anda tetap aktif.

Sekarang, mari kita hubungkan hal ini dengan segala sesuatu yang telah Anda pelajari dalam seri ini.

Anda tahu bahwa Anda benar di dalam Kristus. Namun, apakah kebenaran itu telah mengaktifkan iman Anda untuk hidup dalam kebenaran?

Ataukah hal itu masih sebatas pengetahuan di kepala saja?

Anda tahu bahwa Anda telah disembuhkan oleh bilur-bilur Yesus, tetapi apakah kebenaran itu telah mengaktifkan iman Anda untuk melihat perwujudannya?

Ataukah Anda masih berusaha membangun iman yang cukup untuk memercayainya?

Anda tahu bahwa Tuhan mencukupkan segala kebutuhan Anda, tetapi apakah pewahyuan itu telah mengaktifkan iman Anda untuk menerima penyediaan-Nya? Ataukah Anda masih berjuang untuk menumbuhkan iman terkait keuangan?

Perbedaan antara mengetahui kebenaran dan mengalami kebenaran terletak pada "sakelar" pengaktifnya.

Saat pewahyuan berpindah dari kepala ke hati Anda, iman pun aktif.

Dan ketika iman aktif, keadaan pun berubah.

Bukan secara bertahap, melainkan seketika; bukan melalui proses, melainkan melalui kuasa.

Sebab iman, ketika aktif, melepaskan kuasa Allah.

Dan kuasa Allah tidak membutuhkan waktu untuk bekerja. Kuasa itu bekerja seketika.

"Jadilah terang." Maka terang pun jadi (Kejadian 1:3).

"Lazarus, marilah keluar." Maka ia pun keluar (Yohanes 11:43).

"Diam! Tenanglah!" Maka badai pun reda (Markus 4:39).

Begitulah cara kuasa Tuhan bekerja secara seketika.

Dan imanlah yang melepaskan kuasa itu. Bukan iman yang telah tumbuh cukup besar, melainkan iman yang aktif.

Saya katakan hal ini dengan penuh penekanan.

Orang percaya yang mengerti bahwa iman sudah utuh di dalam dirinya akan berhenti berusaha mengembangkannya dan mulai belajar untuk mengaktifkannya. Dan pengaktifan itu terjadi melalui pewahyuan.

Semakin Anda melihat siapa diri Anda di dalam Kristus, semakin iman Anda menjadi aktif. Bukan karena iman itu bertumbuh, melainkan karena kesadaran Anda yang meningkat. Orang percaya yang memahami bahwa iman itu sudah utuh dan lengkap tidak lagi berusaha mengembangkannya. Itulah perubahannya. Itulah revolusinya.

Anda tidak sedang mengembangkan iman; Anda sedang menemukan iman itu. 

Anda tidak sedang menumbuhkan iman.

Anda sedang mengaktifkannya. 

Dan aktivasi itu terjadi melalui penglihatan rohani, bukan melalui usaha keras.

Di sinilah letak intinya. Alasan mengapa kebanyakan orang percaya tidak pernah melihat hasil yang konsisten dari iman mereka bukanlah karena iman mereka terlalu kecil.

Penyebabnya adalah iman mereka tidak pernah "menyala" atau aktif. Mereka memiliki iman—Roma 12:3 menjamin hal itu ("sesuai dengan ukuran iman yang telah Tuhan bagikan kepada kamu masing-masing")—namun iman itu tertidur, tidak aktif, dan mati. Iman itu tetap mati karena mereka berfokus untuk mencoba menumbuhkannya, alih-alih mempelajari apa yang sebenarnya mengaktifkannya.

Mereka berupaya mengembangkan sesuatu yang sebenarnya sudah mereka miliki, bukannya menerima pewahyuan yang akan mengaktifkan iman tersebut.

Namun, ketika Anda memahami bahwa iman tidak bertumbuh—ketika Anda melihat bahwa iman itu sudah utuh dan Anda hanya perlu mengaktifkannya—segalanya berubah.

Anda berhenti bersusah payah mengembangkan iman dan mulai menyerap pewahyuan yang menghidupkan iman itu.

Anda berhenti berusaha merasa lebih yakin dan mulai melihat dengan lebih jelas.

Anda berhenti melakukan latihan-latihan rohani demi menumbuhkan iman dan mulai merenungkan kebenaran yang mengaktifkan iman Anda. Dan saat pewahyuan itu datang—saat Anda melihat siapa diri Anda di dalam Kristus, apa yang Anda miliki di dalam Kristus, dan apa yang telah Allah perbuat—iman itu pun menyala; bukan hanya sebagian, melainkan sepenuhnya.

Dan hasilnya pun muncul. Bukan karena iman Anda bertumbuh, melainkan karena iman Anda menjadi aktif.

Inilah tepatnya yang dimaksud Yesus dalam Yohanes 8:32 ketika Dia berkata, "Dan kamu akan mengetahui kebenaran, dan kebenaran itu akan memerdekakan kamu."

Mengetahui kebenaranlah yang memerdekakan Anda—bukan sekadar berusaha memercayai kebenaran itu, melainkan sungguh-sungguh mengetahuinya. Saat Anda mengetahui sesuatu, saat hal itu telah mengendap dalam kesadaran Anda, dan saat Anda melihatnya dengan jelas, iman akan kebenaran tersebut menjadi aktif—dan aktivasi itu seketika menghasilkan kemerdekaan.